De letterlijke betekenis van achterlijk is mentale retardatie. Ofwel, iemand met een geestelijke beperking die waarschijnlijk nooit meer een volwaardig intellectueel niveau zal bereiken. Wilders is van mening dat de islam een achterlijke religie is. Je hoeft geen professor in de kwantummechanica te zijn om de vertaalslag te kunnen maken dat een religie technisch gezien niet achterlijk kan zijn. Dus moslims zijn volgens de Partij Van de Vrijheid - en de anderhalf miljoen burgers die zij vertegenwoordigt - niet meer dan een stelletje debielen dat niet meer te redden is van haar religieuze beperking. Dat zijn nogal zware aantijgingen jegens een groep die vergeleken met de eigen PVV achterban in een razendsnel tempo emancipeert. Dat even terzijde.

Geloof het of niet, maar ik heb maanden zonder telefoon gezeten. Ik was mijn archaïsche Nokia in mijn lunchpauze op een bankje in het centrum van Rotterdam vergeten. Omdat ik dat nummer al twaalf jaar had, leek het me respectvol om een afscheidssms’je te sturen.

“Lieve u, mijn vertrouwen in de mens ligt op ‘n erbarmelijk laag niveau. Bovendien wijzen statistieken uit dat u hoogstwaarschijnlijk geen eerlijke vinder bent. Dus hierbij wil ik u feliciteren met uw nieuwe aanwinst. Ik wil er graag wat over vertellen...

Je kent ze wel. Mensen die niet van categoriseren houden en zichzelf daarom maar in een ‘rond hokje’ plaatsen: de wereld. Deze 'wereldburgers' zijn meestal niet veel verder geraakt dan de Ardennen of Chersonissos en lopen op feestjes te pronken met hun tolerantie. Bovendien houden ze ervan om te benadrukken dat Albert Heijn-couscous zo lekker is en dat ze aandoenlijke buitenlandse buren hebben. En dat ze graag naar Marokko op vakantie willen. En dat Najib Amhali zo grappig is: “Sla is sla”.

Niet alleen de beheersing van de Nederlandse taal is sindsdien vooruitgegaan, maar ook de huur wordt tegenwoordig op tijd betaald. Niet alleen marmita, maar ook voor een stamppot mag je me wakker maken uitnodigen. lk lees tegenwoordig en ga op tijd slapen. Ik vind studeren weer leuk. En dat allemaal dankzij Maarten. Mijn huisgenoot. Ik noem hem nu even 'huisgenoot', omdat de term ‘vriend’ door applicaties als Hyves en Facebook aan waarde heeft ingeboet. Nee, een ‘huisgenoot’ is in dit geval veel meer dan een vriend. Dankzij deze huisgenoot leven mijn vissen nog steeds. Ik weet niet of ik hem daarvoor moet bedanken, maar mijn vissen zullen hem ongetwijfeld gaan missen. Vissen en missen, dat rijmt. 

Maarten de Mocro

Terwijl elders in de wereld mensen van de honger vergaan, vrouwen onderdrukt worden, mensen vanwege hun geaardheid dood moeten, Chinezen doordraaien, burgeroorlogen aangewakkerd worden, krokodillen zoek raken en vliegtuigen neerstorten, maken bepaalde mensen zich druk om wat tekeningen. Sterker nog, anderen wensen hele voetbalelftallen dood. NEWSFLASH: Wij weten niet hoe de Profeet eruit moet hebben gezien, dus ik ga ervan uit dat een Zuid-Afrikaanse cartoonist dat waarschijnlijk ook niet weet. Het enige wat hij weet, is dat zijn tekeningen niet geapprecieerd zullen worden. Boos worden op iedereen die de islam een belachelijke religie vindt, is een kansloze zaak. TIP: Het oog heeft een knippermechanisme. Daarmee kun je bewust ergens niet naar kijken. Dus beste boze moslims uit verweggisten: succes met die fifteen minutes of fame heren. Jullie worden bedankt. De wereld is met jullie aanwezigheid een stuk knusser geworden. Stelletje mafkezen.

Met terugwerkende kracht

Ik beken. Ik ben verliefd. Op het internet. Misschien is verslaafd een geschiktere term. Als je verslaafd bent aan het net, raak je als fervente internetsurfprofessional gewend aan de ontelbare 'blauwtjes' die je oploopt. Hoop niet dat je me verkeerd begrijpt. Ik doe niet aan online-dating. Dat heb ik 12 jaar geleden in de TMF-chatboxes achter me gelaten toen ik er na een behoorlijke investering (lees: 20 gulden beltegoed) achterkwam dat ‘Yasmina’ in het echte leven Khalid heette. Nee, met blauwtjes bedoel ik de vele onzinnige chatroullette-achtige taferelen waar zelfs de best getrainde, de meest alerte, de meest sceptische internetliefhebber mag ondervinden hoe onsmakelijk 'onsmakelijke content' kan smaken. (Waarschuwing: Ik ben niet aansprakelijk voor de mentale schade, uit welke oorzaak dan ook ontstaan aan zaken of personen veroorzaakt door, of in verband met het klikken op de link). Ga door met lezen van "Sta me bij!"...

Het is tegenwoordig helemaal hip om te zeggen dat religies de basis zijn van alle misstanden in de wereld. Dat de slechtheid in de mens wordt aangewakkerd door religieuze teksten. Dat er een klip & klaar verband bestaat tussen slechtheid én het geloven in een hierna-iets. Dat er zonder de islam geen vrouwenonderdrukking meer zou zijn. Dat de wereld zonder het katholicisme kindermisbruik-vrij zou zijn. Dat er zonder het jodendom geen mensenrechten meer zouden worden geschonden. Dat opheffing van de Rokerskerk zou leiden tot een rookvrije wereld. Kortom, dat de meest moreel verwerpelijke zaken zouden condenseren als we het nietsisme zouden introduceren. In dat geval, weg met alle religies. Kuche, kuche, laten we ons vooral richten op dé religie van de 21ste eeuw: het consumentisme.

Gisteravond zat ik samen met Kamel (formerly known as Kamal) te filosoferen over een geniale 1 april grap. Het plan was om aan te kondigen dat WBH gekort wordt op de niet-bestaande subsidies én als gevolg daarvan ophoudt te bestaan. Verder leek het ons ook wel leuk om Hans Jansens bekering (weer al) aan te kondigen, Umars perfecte krullen te stijlen én de samenwerking met het CIDI bekend te maken. Maar goed, ik hou niet zo van die afgesproken collectieve humor-, moeder-, vader-, liefdes- én gezelligheidsdagen. Uiteindelijk kwam ik via enkele links terecht bij een filmpje waar ik letterlijk kippenvel van kreeg. Het is beeldmateriaal van de - toen nog - 10-jarige Rachel Corrie die zoals het een onschuldig kind betaamt de zelfzuchtige volwassenen in de wereld uitlegt dat iedereen gelijke kansen hoort te krijgen. In het fragment houdt ze een fenomenale speech over de erbarmelijke leefomstandigheden van kinderen in de derde wereld. Zij belooft tevens stellig dat ze er alles aan zal doen om de wereld een stuk mooier te maken. En dat deed ze, dertien jaar lang.

Ik probeerde laatst iets te schrijven over onaangename Rotterdamse Marokkanen. Ik was kort daarvoor ooggetuige van een schietpartij, ogenschijnlijk veroorzaakt door Marokkanen knakkers met een Noord-Afrikaans uiterlijk. Bovendien was ik op dezelfde dag tot drie maal toe - notabene op zebrapaden! - bijna aangereden door wat Marokkanen Golf-4-dilettanten. De volgende dag was ik ooggetuige van een jochie dat in de hal van de bank het personeel bedreigde omdat zijn uitkering niet op tijd binnen was. Ook Rotterdam CS loopt over van de Marokkaantjes nietsnutten die liever gewoon drugs dealen en vrouwen lastigvallen. Ik was mijn 'eigen soort' dus gewoon even zat. Maar hoe dan ook; als het moment aanbreekt dat je de krankzinnigheid van malloten als Verdonk en Wilders enigszins gaat begrijpen is het verstandig de 'grote' stad voor even te ontvluchten.

Culemborg. Afgelopen week ontvingen de ouders van Marokkaanse probleemjongeren een brief. Een discutabele brief. Een dreigbrief. Gelukkig begrepen de autoriteiten dit uiteindelijk ook, want de brief is via de achterdeur vlug ingetrokkken. In deze brief werd op infantiele wijze uitgelegd dat wooncorporatie Kleurrijk Wonen, de gemeente en de politie er genoeg van hadden. Genoeg van de probleemjongeren. Genoeg van de gezinnen. Genoeg van de leenbakker-gordijnen. Genoeg van de scooters op de stoep. Genoeg van de marmitageuren. Genoeg van het verkeerd gebruik van lidwoorden. Kortom, genoeg van alles.

De wereld kan zo gruwelijk zijn. Soms zie je dat niet. Of wil je het niet zien. Eigenlijk is het best begrijpelijk als je het niet wilt zien. Maar soms, heel soms, zie je het wel én leg je onbewust de mooie en de lelijke dingen op een symbolische weegschaal. En dan besef je hét. Liefde kan op macroniveau niet op tegen alle ellende in de wereld. Maar het kan nog erger. Het is namelijk minstens zo kwalijk dat er mensen bestaan die deze misère gebruiken om de politieke agenda te ondersteunen. Toen ik onderstaande beelden zag van geëxecuteerde gehandicapte Nigerianen moest ik denken aan de selectieve geschiedenisinterpretatie van Ben Kok. Iemand met zo’n korte voor- en achternaam verdient het om vaak genoemd te worden. Jawohl, Ben Kok.

Zijn veel té lange neusharen reikten tot zijn beschadigde bovenlip en die donkergele nagels vertelden me dat hij er hoogstwaarschijnlijk een excentriek leventje op nahield. In de volksmond worden dit soort types ook wel gekken genoemd. Maar misschien had ik het mis en was zijn seniele verschijning gewoon het werk van vijftig jaar Javaanse Jongens. Hoe dan ook, die gedateerde kaki regenjas, de stoïcijnse blik én zijn trillende handen vielen mij in die grauwe, vochtige tram van Amsterdam op. Ondanks een diversiteit aan passerende reizigers - variërend van korte Italiaanse zonnebrildragende studenten tot vloekende Ierse stadstoeristen
- wist deze man me toch enkele minuten bezig te houden.

Klokslag twaalf uur. Een bel hadden we niet. Er hing slechts een antieke pendule waarvan we niet met zekerheid konden vaststellen van welke rommelmarkt die afkomstig was. De vermoeidheid ging door merg en been. Het was tijd om te pauzeren. De docent diende de vijfentwintig - aandachtig naar de klok kijkende - melancholieke adolescenten toestemming te geven om hun boterhammen te nuttigen tijdens de welverdiende pauze. Je kon het je zelfs niet permitteren om middels bijdehante non-verbale signalen, de ‘absolute autoriteit’ op de hoogte te stellen van het recht om te pauzeren. Het was namelijk geen recht, eerder een beloning. Een ieder die het daar niet mee eens was, mocht dit kwartier samen met de overige vierentwintig stoffige tafels en stoelen doorbrengen. Je wachtte rustig af. En als het zover was, kon het eindeloos lang duren. Als gevangen die na jaren in vrijheid worden gesteld, mochten ook wij in die memorabele pauzes uiteindelijk van die hemelblauwe lucht genieten. Voor even dan.