Voor de meeste mensen in dit land begon 2009 zeven en een halve maand geleden. Voor mij is het pas over negen à tien dagen zover. Nou jah, gevoelsmatig dan. Net zoals men doorgaans maanden lang uitkijkt naar Kerstmis en Oud en Nieuw en even lang van tevoren bedenkt wat klaar te maken voor perfecte maaltijden op perfect georganiseerde dagen voor allesbehalve perfecte mensen, ben ik zelf sinds een dag of twee ook al bezig met een aantal voorbereidingen. En niet voor Kerstmis of Oud en Nieuw welteverstaan. Begrijp me niet verkeerd, ik ben me heel erg bewust van het ontbrekende feestelijkheidsaspect aan Rammeldan; tenzij je een lege maag, vette wallen en slappe handjes onder feestvieren verstaat. In dat geval nodig ik je uit om te feesten tot je erbij neer valt. 

Het afgelopen jaar heb ik haar verwaarloosd, mijn mooie knusse en dorpse Utereg. Ik ben er steeds minder vaak te vinden en veel van mijn stadsgenoten betichten mij van vreemdgaan met 020. Gisteren liep ik van CS naar mijn werk tot ik me ineens realiseerde dat ze wel eens gelijk konden hebben. Ik nam dus een route die ik in maanden niet meer had belopen en het voelde minder vertrouwd dan het had gemoeten. De duiven (lees: vliegende ratten) stonden mij, voor de verandering, niet meer naar broodkruimels smachtend op te wachten bij in- en uitgang Clarenburg.

Ga door met lezen van "Goed bedoeld hoor, dat goede doel!"...

"Pas op, zakkenrollers!" Uit het niets ontstond er enkele seconden na deze alarmerende kreet een regelrechte warboel. We stonden allemaal op een overbezette roltrap waar iedereen wedstrijdje 'meeste mensen op één trede' deed. Tjah spitsuren, hè? Ik had net mijn 15 cm² van de eerstvolgende trede bemachtigd en een flinke elleboog van mijn forse buurvrouw geïncasseerd (de bewuste vrouw mag haar excuses alsnog aanbieden), toen iemand zo aardig was om de rest van de uit de trein stappende passagiers te attenderen op de aanwezigheid van 'verboden' handjes in de zweterige menigte. Ik moet bekennen dat ik puur instinctief reageerde door mijn big sized bag naar voren te duwen en hem stevig tegen mijn borstkas te drukken. Ik hoorde hier en daar verontwaardigde ohhhh’s en zag dat iedereen de kant op keek waar ook twee ‘opsporing verzocht’ ogende tieners de veelbegeerde trap probeerden te bereiken. Let op: dit waargebeurde verhaal voltrok zich in minder dan één minuut.

...En dan wel om je hoofd of om je nek; desnoods hang je de doek halfstok. En als je het echt niet meer weet, dan wikkel je hem gewoon om je hond. De Louka, dé oranje hoofddoek die je ook als sjaal kunt dragen, is multifunctioneel en vooral bedoeld voor een ieder die voor een open en tolerant Nederland is en zich wilt afzetten tegen de overdreven polarisatie en negatieve beeldvorming van (hijaabdragende) moslima’s. Volgens Melissa Oosterbroek, 21 jaar en een van de initiatiefnemers, komt een tolerante en open samenleving beter uit de (oranje) verf als men elkaar accepteert en in zijn waarde laat, ondanks verschillen in geloofsuitingen en levensovertuigingen.

Naaahhh! Een weekendje weg? Gratis ontbijt op bed? Alles wat je hoeft te doen, is je misdragen. Jaaaa, dat lees je goed! De Domstad denkt met deze afschrikwekkende campagnes relschoppers te bedaren; ik zie de bordjes nu overal hangen -vast in verband met aanstaande donderdag en de komende 4 /5 meidagen-. Ik weet natuurlijk niet precies wat er in het hoofd omgaat van zo’n jochie, maar persoonlijk zou zo’n bordje mij een lachertje lijken. Dat veel raddraaiers uit mijn stad het niet zo nauw hebben met regel- en wetgeving, wordt me keer op keer duidelijk als Beppie van 1 hoog mijn dag kleurt met geweldig ‘Kut-Marokkanen’-nieuws uit Ondiep, Overvecht of Zuilen. Who needs ‘De Telegraaf’ of ‘GeenStijl’ when you got Beppie?!

Wat maakt de Nederlandse vrouw van tegenwoordig een feminist?  Een abonnement op Opzij? Het 'baas-in-eigen' buik ideaal? No kids en een fulltime baan? De broek aan? Onderdrukte vrouwelijkheid? Of is het toch huiselijkheid die plaats maakt voor promiscuïteit? Ik, als vrouw zijnde, streef ernaar dat vrouwen aanspraak kunnen maken op dezelfde rechten en dezelfde behandeling als die waar mannen al decennialang van genieten. Maar als vrouw, wens ik ook dat andere gediscrimineerde groeperingen eveneens bevrijd worden van sociaal geconditioneerde beperkingen. En dan heb ik het niet over vrouwen alleen. Emancipatie is een proces waarin de maatschappelijke positie van joden, negers en moslims aan verbetering en (on)gelijkwaardigheid onderhevig bleek te zijn. Zomaar een greep uit mensen die het onderspit hebben moeten delven door het misplaatste voetstuk waar de 'superieure, blanke man' zich op bevindt.

Zoveel antipathie tussen religies, levensovertuigingen, culturen, beschavingen... tussen mensen! Begrijp mij niet verkeerd, ik heb zeker niet de illusie dat we daar zomaar verandering in kunnen brengen en ben zelfs bang dat de mensheid gedoemd is tot zichzelf. Een verdoemenis die inherent is aan het onvermijdelijke, tevens voor mij onbegrijpelijke, menselijke aspect van vijandschap. Neem de 'atheïsten versus gelovigen' bussenacties als voorbeeld. ‘Atheïstische bussen’ die aangevallen worden door ‘gelovige’ bussen en vice versa. Ik zag het al voor me: twee van die rode bussen, een met een pro-God en de ander met een anti-God reclame, verwikkeld in een busrally. Allebei hopend de ander te overmeesteren met spectaculaire rijkunstjes en stootjes om als eerste bij de bushalte te komen en de meeste mensen in het voertuig te krijgen. Dat het niet zover is gekomen... Wacht eens even, we zitten wel degelijk in een vergelijkbare wedstrijd.

We worden ouder aan de dameskant bij WBH! Lang zullen ze blijven... Na mijn lieftallige collega’s Eighty en Meryem mocht ik afgelopen zaterdag ook een x aantal kaarsjes uitblazen. En hoewel ik iedereen uit-en-te-na had gezegd geen moeite te doen mij te ‘verrassen’ met verjaardagsgeschenkjes, heb ik, stiekem met een bijna kinderlijke agitatie, het ene pakje na het andere in snelvaart opengeslagen. Een boek als cadeau herken je in één oogopslag. Zo dacht ik bij het zien van alle rechthoekige pakjes vereerd te zijn met een goede stapel hoogstaande literatuur, terwijl ik in werkelijkheid gedwongen ben op een meervoudige zelfanalysekuur.

Ga door met lezen van "Het Nut van het Zelfhulpboek"...

We krijgen héél slecht weer. Althans, dat wordt beweerd. De voorspellingen liegen er niet om. De eerste wolken vertonen zich aan de horizon maar daarachter schijnt bij lange na geen zon. We staan aan de vooravond van een hevige storm, één waarvan weersvoorspellers vergelijkingen treffen met dé grote storm om de ernst van de huidige situatie te illustreren. Ik neem het maar van hen aan. Want wie kan het beter aangeven dan de meteoroloog? Het grote weerstation in New York slaat uit het lood en de rest van de wereld verkeert in een toestand van crisis en nood. Eng. Iedereen heeft het erover. Maar ik merk er zelf nog niks van.

Wat krijg je als je, in tijden van economische malaise als deze, een volkstheaterzaal beschikbaar stelt voor een beginnende cabaretier/humorist/stand-up comedian/grappenmaker van Marokkaanse afkomst… in multiculti Rotterdam? Een lege zaal? Een handje vol verwaalde toeschouwers? Een bitterzoete opkomst die niet bepaald naar meer smaakt? In het geval van Salahedinne (van Ab & Sal): een uitverkochte voorstelling aan bijna heel jong Nederlands Marokko, anderhalve uur authentiek Marokkaans gebulder en een enigszins onervaren entertainer die, ondanks zijn zenuwen, de lachers toch op zijn hand weet te krijgen.

You either hate him or love him. Chavez staat altijd garant voor media-aandacht, controverse en sensatie. Van het beruchte Porque no te callas? (waarom houd je je mond niet?) toen koning Juan Carlos hem op de vingers tikte tot zijn uitzonderlijke optreden tijdens de Israëlische aanvallen in Gaza. Hij wist zich hierbij, als een van de weinigen, onder Palestijnse sympathisanten geliefd te maken door zijn glasheldere veroordeling. Ik moet zeggen dat ik hem daarvoor al best sympathiek vond; bij iedere gelegenheid plooit de man zijn mond tot een enorme lach maar laat het iedere keer na om daar een blad voor te nemen. Hilarisch hoe hij in zijn rode bloes het pur sang socialisme pretendeert te belichamen.

Natuurlijk ben ik wel eens eerder geld kwijtgeraakt. Het is absoluut ook niet voor het eerst dat mijn fiets wordt gejat. Ik krijg wel vaker een boete. Een gecrashte laptop hoort zeer zeker tot een van mijn sporadische ergernissen. En wie mist nou nooit zijn bus, trein of metro? Allemaal afzonderlijke gebeurtenissen die je overkomen met of zonder een doel. Maar wat hebben ze eigenlijk te betekenen als ze, zoals in het onderstaande gezegde, je dagje ensemble komen bederven? Ga door met lezen van "Ongelukkigerwijs wijzer"...