"Ik kreeg foto’s van haar te zien, voordat ze deze slopende, moeizame weg op ging en ik kon wel huilen. Ze was zo mooi.."

De drang om ergens bij te horen, begint al vanaf jongs af aan. In de vierde laag van de piramide van Abraham Maslow staat aangegeven hoe essentieel het is dat je als persoon zijnde jezelf kunt waarderen en ook van buitenaf gewaardeerd wordt. Maar, wat nou als het beeld dat je hebt van jezelf sterk afhangt van wat anderen over je denken? Voor iemand die alleen maar positieve dingen te horen krijgt, kan het een boost zijn voor het zelfvertrouwen maar voor iemand die thuis smacht naar erkenning en aandacht maar deze niet krijgt, is de bril waardoor hij naar de wereld kijkt zwart in plaats van roze. Nu ik deze zin herlees, ontstaat er een gevoel van medelijden en wil ik niks anders doen dan helpen, maar wanneer weet je dat de omgeving waarin iemand zit schadelijk is?

Wanneer ik nog mensen om me heen zie die hun hele leven aan muziek toewijden, ontstaat er een euforisch gevoel in me. Ik moet eerlijk bekennen dat het wel een gek gezicht heeft als iemand met een koptelefoon op uit het niets begint te zingen op centraal station, maar aan de andere kant heeft het wel wat. Het brengt mij terug naar de tijd waarin alles wat te maken had met muziek centraal stond in mijn leven. Dat was voor mij destijds een manier om tot rust te komen. Maar net zoals elk mens verandert, maakte ook ik een ontwikkeling mee. Ik begon voor het eerst echt te luisteren naar de teksten van liedjes en twijfelde steeds meer of ik me kon identificeren met datgene wat er gezegd werd. Ik zong immers mee, maar wat zei ik nou eigenlijk?

''Als het regent, heb je wel geluk met je hoofddoek. Zo blijf je wel droog hè?'' Dit is waarschijnlijk één van de meest logische, doch onterechte reactie die elk hoofddoek dragende meisje, dame of vrouw weleens heeft gehoord. Ik neem het heft in eigen handen om te spreken voor (bijna) alle hoofddoek dragende vrouwen door uit te leggen wat er exact door ons heen gaat als het begint te regenen. Voor de vrouwen die slim genoeg zijn om een paraplu mee te nemen, telt deze tekst niet... Ga door met lezen van "Regen en Hoofddoek: Bad Combination!"...

Er zijn altijd al verschillende meningen geweest over het aanbrengen van graffiti. De één gebruikt liever de term vandalisme als hierover wordt gesproken en de ander ziet het als een vorm van kunst. Ik heb er nooit echt een concrete mening over gevormd, omdat ik me kan vinden in beide termen. Niemand heeft het recht of mag het recht in handen nemen om andermans spullen te vernielen. Wanneer een persoon bewust en doelgericht schade aanbrengt op openbare ruimtes, zie ik het als meer dan vanzelfsprekend dat hier een straf voor wordt opgelegd.

Maar, aan de andere kant als ik denk aan vernieling dan denk ik niet aan het opfleuren van muren die schreeuwen om wat aandacht. Want, als er één ding is waar mijn ogen stiekem van genieten tijdens het reizen dan is het toch wel het volgen van ware kunstwerken die zich overal bevinden.

Ze vertelde me met een glimlach dat ze zou gaan trouwen. Ik had haar ogen nooit zo zien glinsteren en de opluchting die van haar af straalde, zette mij aan het denken. Ze ging altijd al als een mooie, zelfstandige vrouw door het leven, maar toch vroeg ik me stiekem altijd af waarom ze nog niet getrouwd was. Toen we eenmaal aan het praten waren, kwam ik erachter waarom ze het huwelijksbootje nog aan de kant liet wachten. Ga door met lezen van "Met een glimlach het huwelijk in"...

Om toch nog een beetje 'dat' gevoel te krijgen, besloot ik de huistelefoon op te pakken om andere vaders een fijne Vaderdag te wensen. Niet zomaar willekeurige mensen, maar eerder de mensen die het in mijn ogen verdienen om vader genoemd te worden. Want, wanneer ben je nou vader? Ik zie het als een naam die je simpelweg wordt gegeven als je een kind krijgt. Dat zou dus betekenen dat iedereen die een kind krijgt automatisch een vader is, maar zo zie ik het absoluut niet. Ga door met lezen van "Een fijne Vaderdag!"...

Het valt me op dat de mensen in mijn nabije omgeving, maar ook de mensen buiten, veel meer lachen en gelukkiger ogen als de zon eenmaal begint te schijnen. Door dit soort dingen waar te nemen is bij mij jaren geleden het idee ontstaan, dat het klimaat wel degelijk invloed heeft op hoe de mensen zich voelen en hoe sociaal ze zijn tegenover anderen. Ga door met lezen van "Oh happy day!"...

Naar mijn mening is zelfreflectie één van de belangrijkste factoren betreffende de ontwikkeling van een individu. Zonder zelfreflectie is men niet in staat om te groeien. Een voorbeeld dat ik hierbij zou kunnen noemen, is de nadruk die wordt gelegd op het ‘leren van je fouten’. Ik denk dat leren van je fouten pas mogelijk is op het moment dat je bij jezelf te rade gaat wat de eventuele oorzaken ervan zouden (kunnen) zijn. En in hoeverre jijzelf een bijdrage hebt geleverd in het maken van die fout. Maar tegenwoordig willen wij onze eigen onvolmaaktheden verbergen en willen wij onze negatieve kanten niet inzien.

Het is bijna zover. Over twee dagen behoor ik officieel tot de volwassenen. Normaal hecht ik niet veel waarde aan mijn eigen verjaardag, omdat ik er meestal vrij weinig van merk. Beter gezegd: een jaar erbij betekend voor mij niet een grandioze/frappante draai aan mijn leven. Ik krijg in mijn ogen enkel een getal toegeëigend dat aan zou moeten geven in wat voor een fase ik ben in mijn leven. De reden dat ik er nu wel bij wil stil staan, is niet omdat ik stiekem hoop op allerlei cadeautjes voor mijn deur, maar simpelweg omdat ik er meerdere malen aan herinnerd wordt. Ik ben nog niet eens jarig en ik heb al tig brieven thuis gekregen.

Schrijven is voor mij, mijn liefde. Ik noem het liefde, omdat ik woorden op de juiste manier wil plaatsen in een zin om het geheel compleet te maken. De zoektocht naar het vinden van je wederhelft begint zodra je emoties op gang beginnen te komen. Maar het begin van de vrije loop van je emoties betekent automatisch ook het in de war raken daarvan. Je voelt iets, maar je zoekt de perfecte manier om het te verwoorden. Je zoekt een balans tussen wat wel en niet kan. Je zoekt de woorden om het compleet te maken. Dat zoeken is iets wat spookt in mijn hoofd tijdens het schrijven, maar zal vast ook rondspoken in het hoofd van iemand die verliefd is. De reden daarvoor lijkt mij simpel. Je hebt allebei hetzelfde doel voor ogen. Je wilt een boodschap overbrengen.

Iedereen denkt wel eens een keer terug aan zijn basisschooltijd. Voor mij kwamen die momenten naar boven toen ik laatst een foto van mijzelf tegenkwam van groep vier. Met twee ongelijke staartjes en een felgekleurde paarse trui zit ik aandachtig te luisteren naar het verhaal van de meester. Het verbaasde me dat ook ik mijn rustige momenten had. Ik herinner mezelf als een bijdehante, (te) enthousiaste, theetante, die altijd voor zichzelf gelegenheid probeerde te creëren om te kletsen. Achter mij zit Sofia, een meisje dat nooit te horen was.

Het is maandag middag. Je zit half onderuit gezakt in de bus onderweg naar huis. En je kijkt werkelijk uit naar het moment dat je op de bank kunt neerploffen. Het duurt niet lang meer voordat je thuis bent. En zodra je er bent, doe je niet eens de moeite om je jas op te hangen en binnen een paar seconden plof je, inderdaad, neer op de bank. Het voelt gek. Het voelt anders dan normaal. Je neemt een slok van de thee die voor je gemaakt is, maar het enige wat ervan overblijft, is een bittere smaak in je mond.

En daar zit je dan. Niets voelt zoals je wilt dat het voelt, en niets smaakt hetzelfde.

Gisteravond was het dan zo ver. De eerste aflevering van het programma 'Hollandse krijgers' was te zien op tv. Ik introduceer jullie de korfballer Arjan, de triatleet Diederik, de rugbyer Derk, de thaiboxer Halim, en de pro-wrestler Emil. Dit zijn vijf jongens uit Nederland die zichzelf mentaal en lichamelijk moeten bewijzen tegenover elkaar, maar vooral tegenover de verschillende Afrikaanse stammen die ze ontmoeten. Wat een lefgozers! 
Ga door met lezen van "Hollandse krijgers"...