Afgelopen woensdag 14 april was het dan zover, het moment waar velen op hadden gewacht.  De persconferentie van de gemeente Rotterdam, naar aanleiding van de resultaten van het onderzoek naar vermeende uitspraken van Tariq Ramadan, zoals vermeld in de Gay Krant. Wethouder Rik Grashoff presenteerde de feiten: Er is geen sprake van een 'dubbele tong' bij Tariq Ramadan, het college is er (alles overwegend) volledig van overtuigd dat Tariq Ramadan als bruggenbouwer functioneert en het contract met Tariq Ramadan wordt in bijgestelde vorm voortgezet.

Oftewel, om maar in de woorden van Grashoff te spreken, de publicaties van Gay Krant waren; “Onjuist, tendentieus, onvolledig en uit de context gerukt.” Bovendien waren er geen nieuwe feiten aan het licht gekomen, dus terug naar de orde van de dag. Maar..

Soms zijn er van die stomme momenten en word je overvallen door iets waar je totaal geen controle over hebt. Bush, nine/eleven, kredietcrisis, name it.  Shit happens, computers crashen, relaties eindigen en mensen sterven... Rest niets anders dan diep ademhalen en opnieuw opstarten.. Er is leven, er is leven na de dood.

Máárrrrr er zijn ook ontwikkelingen die je WEL kunt voorzien. Zoals demografische feiten. Hebben we zojuist de herfstdepressie overleefd, doemt er een een nieuwe grijze depressie op. Eentje die maar blijft komen. Een heet hangijzer. Oftewel: vergrijzing. Laten we dan allemaal doen alsof het uit een onverwachte hoek komt, en openstaan voor een mooie examenvraag: Hoe lossen we de vergrijzing op?

‘Virtual insanity’ brak los toen meneer Budak antwoord gaf op een vraag van een 17-jarig meisje. Ze was door haar neef verkracht en vroeg naar een islamitisch oordeel. Meneer Budak gaf zijn antwoord vanuit theologisch perspectief en in eerste instanties ontving hij enkel positieve reacties. Dit ook van zijn collega’s van het joodse en christelijke pastoraat. Opeens was er commotie alom en was het eenzaam aan zijn zijde. Alleen Milli Gorus gaf een gepast signaal. Ga door met lezen van "Niet buigen voor de baas!"...

Uit onderzoek is gebleken dat meisjes door het kijken naar sexy muziekclips de neiging hebben te denken dat een sexy uiterlijk essentieel is voor vrouwen. Eerder werd aangegeven dat er een campagne tegen meisjes als lustobject zou/zal komen. Volgens minister Plasterk is werk de sleutel tot volledige gelijkwaardigheid tussen mannen en vrouwen. Mannen worden als het ware als succesobject gezien in deze maatschappij (omdat ze werken) en vrouwen als seksobject, omdat ze dat in mindere mate doen. Wat een onzin.

Als we toch al aan het doe-het-“zelfen zijn, trek ik even die lijn door en wil ik “zelfspot” aan jullie voorstellen. De uiting van zelfspot kent vele varianten. Voor de één is het een vorm van zelfverzekerdheid en de ander onzekerheid. Het wordt ook wel de beste vorm van zelfkennis genoemd en tegenwoordig lijkt het een noodzaak te zijn om zelfspot te hebben, maar wat is die noodzaak? Bijna iedereen doet aan zelfspot, maar waarom? Om grappig te zijn of omdat je er zelf echt om kan lachen? Of omdat soms de irritatiegrens wordt overschreden en het zo ellendig is dat je er alleen nog maar om kunt lachen. Ga door met lezen van "Zelfspot uit onzekerheid"...

Once upon a time.. meer dan 10 jaar geleden kwamen 8 landen bij elkaar om hun onvrede over de huidige (economische) machtsverdeling te bespreken in de wereld. Doel: Brainstormen, brainwashen, brainwasted, brainwaving en brain draining over “hoe” ze:

• De posities van de ontwikkelingslanden in de wereldeconomie verbeteren.
• Nieuwe kansen bieden en diversifiëren in handelsbetrekkingen.
• Participatie en besluitvorming verbeteren op het internationale niveau.
• Beter levensstandaard verstrekken.

...in de desbetreffende landen kunnen verbeteren.

Sommige mensen lijden onder teveel zelfvertrouwen en volgens hen is zelfkritiek een misplaatst product. Anderen hebben teveel zelfkritiek en hun enige redding is Prozac, willen zij nog een beetje met zichzelf kunnen leven. Voor het ontwikkelen van iedere persoon is gezonde zelfkritiek nodig. Echter valt het me op dat het hebben van zogenaamde 'zelfkritiek' (vaak door de autochtonen opgelegd, ivm de "mislukte integratie") geen zelfkritiek is maar een poging is om boven de rest uit te rijzen.

Bij het hebben van zelfkritiek is het zaak het bij jezelf als individu te houden en niet voor de rest te spreken. Soms ben ik echt verbaasd over het feit dat anderen zelfkritiek over mij uiten. Zelfkritiek mag en moet zelfs. Echter om over bijvoorbeeld de hele Marokkaanse (of Islamitische) ‘gemeenschap’ collectieve 'zelfkritiek' te uiten is iets wat niet werkt. Wie zegt dat een ander gebaat is bij de uiting van  jouw 'zelfkritiek'?

China is het land waar kleine lieve kinderhandjes het fijne werk heel goed aankunnen. Uiteraard tegen een uiterst lage prijs. In het land dat nu één van de belangrijkste handelspartners gaat worden en de economische groei op één heeft staan, is ethiek ver te zoeken. Het land van de opkomende supereconomie die in al haar bescheidenheid toegeeft geen kwaliteit maar kwantiteit te leveren. Het land van vele gezichten en nog meer contrasten. Het land waar de werknemers onbetaalde overuren maken en in fabrieken slapen. Het land waar de hele wereld, zonder enige vorm van schaamte, van profiteert. Ga door met lezen van "Hoe dienen we Ethiek?"...

Haar geheim nooit ontdekt. Altijd verassend. Nooit verveeld. In 1001 nachten zijn haar verhalen niet te vertellen. Een bruisende stad. Geheimzinnig maar vol waarheden. Verleden, heden en toekomst gaan hand in hand, als kameraden, harmonieus samen. Mysterie, geheimzinnigheid en realiteit vermaken zich prima hier.

Nooit vergeten. Altijd herinnerd, in gedachte en hart. Mijn liefde gekoppeld aan een stad, aan de mensen. Cultuur en gewoontes. Sfeer en omgeving. Mijn afkomst verzegeld. Mijn wortels geworteld. Mijn link gelegd. Mijn Terugkeer in gedachte. Mijn Geheim. Mijn Schat. Mijn liefde. Marrakech...

Afgelopen dinsdag was er in Rotterdam een bijeenkomst tussen islamitische en christelijke jongeren. De Nieuwe Horizon en Ettouahid organiseerden in samenwerking met de Christelijke hogeschool Ede deze avond met het thema “Voorbij de Angst”. Voor de zesde keer werd dit georganiseerd en aan de opkomst te merken is hier nog altijd behoefte aan.

Ik was gevraagd om hiervoor de inleiding te doen, waarvan ik dacht dat dit het welkomstwoord inhield. Nog geen dag van te voren begreep ik dat dit een (persoonlijke) inleiding tot het onderwerp inhield. Afijn, ik voelde me aan de vijand verkocht en sommige De-Nieuwe-Horizon-collega’s genoten van deze momenten van de avond. Ik had net genoeg tijd om een stuk voor te bereiden, maar onvoldoende om het me eigen te maken. Het beloofde leuk te worden... voor sommigen...

In een land met vrijheid van meningsuiting... correctie... In een land en wereld waar je veel geconfronteerd wordt met “vrijheid van meningsuiting” begon ik me de afgelopen dagen af te vragen wat een mening nu precies inhoudt. Welke gevolgen heeft het hebben van een mening in welke situatie? Wat is de minimumleeftijd van het hebben van een mening en de minimum leeftijd waarop je beroep mag doen op de “vrijheid van meningsuiting”. Vooral: Wanneer nemen we iemands mening serieus en wanneer niet?

Op het moment dat redeneren met feiten ophoudt en je aangewezen bent op je mening en het uitkomt dat je verschillende meningen hebt. Wat houdt dat in? Is het dan zaak om te stoppen en het over iets anders te hebben?

Ik begin het me af te vragen. Wat is het met sommige onderwerpen!? Damn. Het lijken wel mijnenvelden! Zo ook de discussie omtrent het hebben van de dubbele nationaliteit. What about it?! Nederland lijkt een identiteitscrises te hebben en is de laatste jaren druk bezig met het definiëren en in kaart brengen van wat "Nederlands" is in ons Nederland. Wilhelmus van Nassouwe Ben ik, van Marokkaans bloed...

PVV heeft het weer aangekaart and here we go again. Je kan makkelijk tegen of voor iets zijn. Maar laten we voor de verandering met inhoudelijke argumenten komen wanneer je tegen iets bent wat wettelijk toegestaan is. Dan alleen kan een discussie pas echt gevoerd worden. Of moeten we om het minste geringste de wet maar zodanig aanpassen dat het dingen uitsluit, die in feite niet kwaad zijn. Dus Laten we hier op wijblijvenhier.nl (hoe toepasselijk) even de feiten op een rijtje zetten en kijken of we een voorbeeld kunnen geven van een inhoudelijke discussie. Let's start...

Mijn status momenteel is o.a. die van een student. Ik vecht nog met de Spaanse en vooral de Franse taal die ik (in een te korte termijn) op een voor mij te hoog niveau moet afronden. Jawel, als "gevorderde". Ik heb heus wel een aantal pogingen gedaan om naar de boeken te grijpen en me tot "blokken" te wagen, loos. Ik heb wel een zwak voor talen, maar krijg het meteen met mezelf te doen, als het om leren gaat.  

Smahane gaat 's ochtends aan het Franse stokbrood

Wel ben ik al dat gezeik en gezeur van anderen zat, die me gaan vertellen dat ik echt eens een keer moet leren. Waarom? Sowieso, als ik weet dat ik geen zin hebt dan is dat alleen al een bevestiging dat ik het gewoon niet moet doen en ik mijn tijd niet moet verspillen aan loze pogingen. NIET DOEN!!! Dat is gewoon de gouden regel. Zoiets als leren moet ik niet pushen. Dan ga ik alleen maar stressen en dan mis ik de werkelijkheid, want de wereld stopt niet met draaien als ik mijn tentamens niet haal.

Maar...