Mohammed Benzakour is gastarbeider bij Wijblijvenhier.nl

Afgelopen weekend besteedde de Ombudsman van de Volkskrant, Thom Meens, aandacht aan een delicate kwestie. Er was ‘een lezer’ die zich kritisch had uitgelaten over de beeldvorming van de Gaza- en Afghanistanoorlog zoals die fotografisch was weergegeven in het jaaroverzicht in het Volkskrant Magazine van 24 december 2009. Deze lezer had een brief ingezonden maar die werd niet geplaatst omdat de suggestie van eenzijdige beeldvorming niet gegrond zou zijn. Toen deed de lezer zijn beklag bij de hoofdredactie, maar de hoofdredactie schaarde zich achter de brievenredactie. Uiteindelijk is de kwestie, op verzoek van de lezer, doorgeschoven naar de Ombudsman.

Mohammed Benzakour is gastarbeider bij wijblijvenhier.nl

Laten we een spelletje spelen. In Saudi-Arabië  heeft een islamitische boer zijn testikels afgesneden met een scheermes. Dat deed hij uit ‘liefde’ voor zijn vrouw. Zijn vrouw wil naar eigen zeggen al jaren geen seks meer en om te voorkomen dat hij de koffer induikt met andere vrouwen legde hij de hand aan zijn kloten. Hij had eerst geoefend op zijn eigen schapen en geiten, en toen het kuddevolk al na drie dagen genas dacht ie: kind kan de was doen. Zijn legitimatie, zegt de muzelman, vond hij in de koran, er bestaat een soera dat stelt: ‘als een orgaan je tot zonden verleidt, hak het dan af’. Hoe waren de reacties in de pers en op de websites?

Mohammed Benzakour is gastarbeider bij wijblijvenhier.nl

'Alles is taal', zei Wittgenstein. Zo moet Eberhard van der Laan ook gedacht hebben. Dus heten we in zijn gloednieuwe Integratiebrief opeens "Nieuwe Nederlanders”. Briljante visie. Maar lullig is het ook: ik verlang al zo lang een Oude Nederlander te worden. Echter, zelfs wanneer ik krom en bevend een kopje bouillon naar binnen werk, dan nog blijf ik een kakelverse Nieuwe Nederlander. Ook wel weer een troost eigenlijk, zo op m’n oude dag. Maar de grootste troost is dit: of we nou gastarbeider, buitenlander, medelander, migrant, allochtoon of nieuwe Nederlander heten, vroeg of laat worden we er allemaal mee uitgescholden.

Vreemden, dat zijn we, dat waren we, en dat zullen we altijd blijven.

Mohammed Benzakour is gastarbeider bij Wijblijvenhier.nl

Tatoe’s op de onderarm, mega zonnebril, nieuwste model Dieselspijkerbroek, flitsende sportschoentjes van Pirelli, dun sierlijk sikje op de kin, getrainde bovenarmen in strakke Gurutruitjes. Haast onvoorstelbaar, maar van de Napolitaanse straten spatten moddervet alle clichés. Heb je één kereltje gezien, heb je ze allemaal gezien. En och och wat zijn ze stoer met die Vespa’s, wat een gescheur door pleinen en steegjes, zonder helm natuurlijk. En ik kan het weten; deze woorden schrijf ik vanaf m’n appartementje in Monte Santo, op boogschotafstand van Piazza Dante.

Zei ik stoer, bedoelde ik macho? Laten we één ding vaststellen: Al die stoere kereltjes zijn stuk voor stuk onvervalste mamone, moederskindjes, ongelooflijk verknocht aan mamma mia. Dit wisten we al? Maar, beste lezer, wist u dit: dat hun regeringsleider, Sylvio Berlusconi, zijn populariteit grotendeels dankt aan diens romantieke temperament en vooral: diens oerwarme band met ‘Mamma Rosa’, zijn moeder, zelfs nu ze dood is?

Mohammed Benzakour is gastarbeider bij wijblijvenhier.nl

Door het raam zie ik haar zitten. Op haar vertrouwde plek: de rode fauteuil. Ik parkeer de auto en blijf een poos voor het raam staan kijken, door de luxaflex ziet ze me niet. Haar hoofd hangt zwakjes opzij, ze kijkt naar de grond, alsof ze al in het reine is gekomen met haar eindbestemming. Bleke wangen, rode, gezwollen ogen; een schim van de amazone schoonheid die ze ooit was. Haar vingers tellen de kraaltjes van een rozenkrans. 99 keer prevelt ze de naam van Allah. Ik bel aan maar draai tegelijk de sleutel in het slot - om haar de gang naar de deur te besparen. Al vier jaar loopt ze niet meer, ze strompelt, steunend op kastjes, wanden, stoelen, alles wat op haar weg staat.    

Mohammed Benzakour is gastarbeider bij wijblijvenhier.nl

Het lukt Rotterdam maar niet om van Ramadan af te komen. Op de dag dat Tariq Ramadan de bons kreeg, stond alweer de volgende dag een andere Ramadan voor de deur – al heeft deze laatste een arbeidscontract van slechts één maand – dus dat was te overzien.  

Toen ik in 1991 ging studeren aan de Erasmus Universiteit kreeg ik meteen al op het allereerste college, dat gegeven werd door professor Ringeling (zo heet die man echt), een wijze raad mee. Ringeling vroeg aan de zaal: kennen jullie de twee wetten van Ringeling? Niemand stak zijn hand omhoog. Waarop Ringeling toen zei: Ok, knoop het volgende goed in jullie oortjes.  De 1e wet van Ringeling luidt: Lees de krant. De 2e wet van Ringeling is: maar geloof hem niet.

Dit stuk is geschreven door Mohammed Benzakour en Stine Jensen

Amanda Kluveld heeft ons via de Volkskrant getrakteerd op zo’n vijfentwintig columns over Marokkanen en een stuk of twaalf over Tariq Ramadan. Een dwangneurotische blikvernauwing die nauwelijks een pré is in de journalistiek maar razend nieuwsgierig maakt naar de mens erachter. Volgens goed Kluvelds gebruik vragen we ons af: wie is haar opa? Wat zijn haar nevenfuncties? Haar vrienden? Is zij wel een ‘echte’ wetenschapper of kent ze verborgen agenda’s en dubbele rollen die haar in de weg staan? Is het bijvoorbeeld interessant om te weten dat Kluveld onlangs is gevraagd voor het PVV-senaatslidmaatschap? En dat ze heeft geweigerd vanwege één programmapunt: koranverbanning. En wat zou haar nieuwe werkgever, de universiteit van Maastricht, van deze 'nevenfunctie' hebben gevonden?

Mohammed Benzakour is gastarbeider bij wijblijvenhier.nl

Nu de PVV (vooralsnog virtueel) als onkruid welig blijft tieren, neemt bij de gevestigde partijen de paniek toe. Men weet geen raad met Wilders. In plaats van de man koeltjes met tegenargumenten te counteren, zoals o.a. Willem van der Does liet zien (Forum 16 mei), reageren de meeste partijen met afgrijzen, schouderophalen en minzame glimlachjes - ‘superieure stilte’ heet dat. En sinds D66, de ChristenUnie, SP en GroenLinks hun smetvrees hebben verklaard en zelfs Wouter Bos zijn rug rechtte, is de schrik compleet.  
Maar opnieuw werd Wilders op zijn wenken bediend. De man die voortdurend verstoppertje speelt, wegloopt als het heet wordt onder zijn voeten, debatten mijdt en interviews weigert. Deze dappere man kan opnieuw de slachtofferrol uitspelen: ‘Links cordon sanitair!’ – wat een contradictio in terminis is, daar een cordon sanitair totaal is en nooit een links, rechts, boven of onder kent. Maar wie maalt nog om correct taalgebruik als een lawaaierige bangerik heel Den Haag in een comateuze toestand weet te dirigeren?  
Het unique sellingpoint van de PVV, ‘weg met de islam!’ heeft als niche splendid isolation. Het laatste dus waar Wilders op zit te wachten is gezelschap. Dat het CDA en de VVD de deur niettemin op een kier zetten is moreel bedenkelijk, maar is het ook onverstandig?   

De vraag die namelijk brandt: wat is strategisch slim op termijn?

Mohammed Benzakour is gastarbeider bij wijblijvenhier.nl.

Wie schrijven wil over het verschil tussen man en vrouw betreedt een mijnenveld. Toch zou het goed zijn wat vaker mijnenvelden te betreden; bommetjes leiden vaak tot iets nieuws. Over emancipatie zei eens een vriend: ‘Ik ben een groot voorstander van gelijke rechten; dan krijg ik ook ‘n beetje rechten.’

Grote kul sprak hij niet. Neem nou dat Internationale Vrouwendag.

Mohammed Benzakour is gastarbeider bij wijblijvenhier.nl

Het Midden-Oostenconflict, het bekende eufemisme voor de gruwelen in de bezette gebieden, vertoont bij velen tekenen van vermoeidheid: stoppen die twee ooit?

Maar hier, precies in deze op zichzelf begrijpelijke verzuchting, schuilt een grandioze misvatting. Een misvatting die sinds de bezetting in 1967 is gekoesterd met behulp van geslepen Pr-campagnes en wijdverbreide opiniesluiers - dikwijls gevoed door begrijpelijke emoties stammend van WO II. Laten we terwijl het Gaza-onweer volop dreunt trachten wat opklaringen te brengen.

Hamas wordt beticht van twee grote zondes: 1. terrorisme en 2. Het weigert Israël te erkennen.

Mohammed Benzakour is gastarbeider bij wijblijvenhier.nl.

Het hoge woord moet er uit: ik ben niet zo dol op een ‘WIJ’.

Een ‘WIJ’ heeft altijd te maken met een collectief, een groep. En daar heb ik doorgaans een broertje dood aan. Deze afwijking zat er al vroeg in. Op school nam ik het altijd op voor de pispaal, niet omdat die pispaal mij zo’n leuk kereltje leek, maar omdat de pestende partij zich schuldig maakte aan griezelig kuddeachtige groepsmaniertjes. Houseparty’s, disco’s en hiphopfeesten heb ik altijd gemeden, evenals carnavalsfeesten, kantoorafdelingen en voetbalkantines. In de voetbalkantine moet je met het bier in de hand een gezellig mannencollectief uitstralen; samen uit, samen thuis. Op kantoor dienen collega’s in het team te passen - dat heet dan, samenzweerderig eng, ‘teamspirit’. Nog erger zijn politieke fracties  – weleens een raadslid of parlementariër origineel gedrag of originele taal zien uitslaan? Stuk voor stuk geknecht aan de naar meel smakende fractiediscipline van opportunistische ja-knikkerij. En als de verveelde goegemeente het weer op z’n heupen krijgt en begint te raaskallen over allochtonen zus en allochtonen zo, dan roep ik luidkeels: Please my Lord, don’t put me in the minority box!

Mohammed Benzakour is gastarbeider bij wijblijvenhier.nl

Mohammed Benzakour is gastarbeider bij wijblijvenhier.nl

Het traditionele feminisme, die de mannenwereld als een vijandig fort ziet dat met alle geweld geplunderd moet worden, vertoont steeds grotere barsten. Niet op de laatste plaats als gevolg van charges uit eigen kring. Wetenschappers als Sarah Blaffer Hardy, Anne Dickson en Naomi Wolf verkondigen dat het good old feminism zich onderhand akelig in de staart bijt. Door de opgeschroefde scoor- en presteerdrang is er een generatie vrouwen gekweekt die hopeloos met zichzelf in de knoop is geraakt. Die topbaan is bereikt, maar het diepere geluksgevoel blijft uit - alle Coelho’s ten spijt. Ze pleiten voor een feminien feminisme, een stroming die meer oog heeft voor de ‘vrouw-eigen besognes’. Zorg mag geen zeurderig agendapunt meer zijn en emoties mogen best getoond worden om een zakelijk doel te bereiken. De ware feminist, zeggen ze, neemt het op voor jonge moeders.

Aan deze tafel is sinds kort een man aangeschoven. Hij bepleit hetzelfde, zij het spiegelbeeldig: over de man. Harvey Mansfields ‘Manliness’ is net als ‘The Israël Lobby’ (Mearsheimer en Walt) qua thematiek en onderbouwing even superieur als controversieel.