Deze week is moslimvrouwenorganisatie Al Nisa gestart met een ludieke postercampagne. Door overal in het land posters op te hangen met daarop afbeeldingen van verschillende moslima’s willen wij het maatschappelijk debat een gezicht geven. Al Nisa staat voor zelfbewuste moslima’s. Met deze campagne willen wij voor verandering zorgen door vrouwen letterlijk zichtbaar te maken en een podium te bieden. Vrouwen die misschien ook haring, drop en een plakje kaas lusten, van kamperen en gezelligheid houden en genieten van een kopje thee met een koekje. Vrouwen die naast moslim OOK Nederlands zijn.

Hierbij: een persoonlijke uitnodiging om anders te worden.

Leyla Cakir is gastarbeider bij wijblijvenhier.nl

Volgens Karen Armstrong verkeren wij 'op een kruispunt, waarbij de mens in deze chaos de keuze moet maken tussen haat en scheiding of compassie en gerechtigheid'. Als we naar de wereld om ons heen kijken, is deze ogenschijnlijk in chaos. De economische crisis, wederzijdse angst en machtstrijd zijn onderdeel van deze dagelijkse angst en chaos. Waar wij onszelf echter nog niet altijd bewust van zijn, is dat de werkelijke chaos in onszelf schuilt. Een chaos, waarin we niet meer weten hoe we ons verhouden met anderen, niet meer communiceren en niet meer stil staan bij onszelf. Er zijn momenten waarop ook ik mijzelf erop betrap dat ik opgejaagd leef, aan één stuk door blijf handelen en de tijd voorbij vliegt.

Discriminatie op de arbeidsmarkt is een feit. We kunnen hierover klagen of met constructieve oplossingen komen. Leyla Cakir komt met haar '10 Onderwijsgeboden'.

Jongeren: “Ik kan geen baan vinden, omdat ik Ali heet”. “Ze willen geen allochtonen aannemen”. ”Wanneer ik vraag voor werk, hebben ze niemand nodig. De dag erna is er wel een nieuwe medewerker aangenomen”.  “Mijn leraar lachte me uit toen ik zei dat ik dokter wilde worden”. “Diploma halen is geen probleem, maar werk vinden wel!”. “Vind je het gek dat jongeren dan de criminaliteit ingaan?”

Reactie: “Heeft niets met discriminatie te maken. Het ligt aan je eigen instelling”. “Je moet positief zijn en ervoor gaan”. “Zolang je doorzet, vind je wel werk”. “Neem je eigen verantwoordelijkheid”. “Vind je het gek? Met zo’n houding neemt niemand je aan”.

Suzan heeft het er hier op de weblog eerder over gehad: identiteitscrisis. In mijn eigen puberteit was ik geen uitzondering hierop. Al heel vroeg realiseerde ik me dat ik deel uitmaakte van twee verschillende werelden. Deze hadden een zodanig invloed op mij dat ik op jonge leeftijd gedichten ging schrijven. Gedichten schrijven was een uitlaatklep die mij door moeilijke periodes heen hielp. Soms kon ik mijn gevoelens in een gedicht beter uiten dan in gesproken woorden. Op mijn 11e jaar schreef ik bijvoorbeeld het volgende gedicht:

Gevangen

Gevangen tussen twee culturen
Weet niet wat te doen en te zeggen
Begrijp niet waarom ik het moet uitleggen
Ik breng ze alleen door…die eindeloze uren

Leyla Cakir is gastarbeider bij wijblijvenhier.nl

Soms zijn er van die dagen dat je terugkijkt naar het leven en denkt over de vraag: Is het leven veranderd? We zijn druk bezig met werken, vrijwilligerswerk, studeren, eten, praten, het dagelijkse nieuws bijhouden, debatten volgen of voeren, om ons daarna klaar te maken voor het slapen gaan. Dezelfde routine dag in dag uit. Regelmatig komt er een moment dat je je afvraagt of het leven verandert. Een dergelijk moment heb ik nu.

Ik krijg een onverwacht telefoontje. Degene die ik aan de lijn heb, wil graag mijn scriptie lezen die ik in september 2001 heb geschreven. Ik heb toen een behoefteonderzoek naar geestelijke verzorging onder Moslimgedetineerden in de gevangenis gedaan met als titel “Islam achter Slot en Grendel”. De timing leek toen perfect.

Leyla Cakir is gastarbeider bij wijblijvenhier.nl

Nú is het tijd….. Om als gelijkwaardig mens behandeld te worden. Om gezien te worden. Om elkaar bij naam te leren kennen en de gezichten in onze harten te sluiten. Om de droom van Martin Luther King realiteit te laten worden. Om simpelweg niet meer beoordeeld te worden op huidskleur en religie.

Eerder heeft gastarbeider Fadoua aandacht besteed aan de Dag van Mensenrechten.Vandaag is de Dag van Mensenrechten. En ja, Moslims zijn ook mensen. De vraag is niet of er ooit éénheid in diversiteit zal zijn. De vraag is of WIJ dat willen. Als dat het geval is dan luidt het antwoord volmondig: JA.

Leyla Cakir is gastarbeider bij wijblijvenhier.nl

Het verhaal over Nathan de Wijze behoort tot één van mijn favorieten. Ik wil het graag met jullie delen. Verderop zal ik mijn eigen interpretatie geven.

Nathan de Wijze

In het jaar 1200 heerst sultan Saladin, een moslim, over de stad Jeruzalem. Op een dag vraagt hij aan Nathan, een Joodse zakenman die bekend stond als de Wijze:  “Welke godsdienst is de beste: het Jodendom, het Christendom of de Islam? Van deze drie kan er toch maar één de ware zijn?” Nathan de Wijze antwoordt met een verhaal:

Leyla Cakir is gastarbeider bij wijblijvenhier.nl

Ben net terug van 6,5 week vakantie in Turkije. Helemaal weggeweest van de hectiek in Nederland. Deze rust had ik toch wel ff nodig na een druk jaar. Iedere keer geniet ik weer van de prachtige natuur in mijn vaders dorp.

Van een tekort aan vitamines en mineralen was zeker geen sprake; vers gemolken melk, zelfgemaakte yoghurt, groenten en fruit direct uit de tuinen. Alles smaakte er anders (en lekker), zelfs de eieren. Ook de oude ambachten zijn prachtig om te zien. Dit zorgt er wel voor dat je enorm veel respect hebt voor de mensen die er hard voor werken en er het geduld voor hebben.

Leyla Cakir is gastarbeider bij wijblijvenhier.nl

Voel jij je Nederlander? Ben jij een praktiserende moslima? Heb je seks voor het huwelijk? Mag jij je partner zelf kiezen?  Ben jij voor vrijheid van meningsuiting? Wat vind jij van moslimterrorisme? Voorzitter?? Van de moskee? Van het algemeen bestuur? Kan dat? Als Vrouw? En de mannen vinden dat goed? Hoe kan dat dan? Waarom draag jij geen hoofddoek? Een moderne gemeenschap dan?

Enkele van de vele vragen die ik regelmatig mag beantwoorden. Ja, ja dat voorrecht hebben wij, iedereen met een Islamitische achtergrond, nu eenmaal. Nooit tevoren is zoveel interesse getoond in de Islam, die toch een onderdeel vormt van mijn identiteit. Dus ik voel me ergens niet “bevooroordeeld”, maar eerder gezegend. Bedankt hiervoor!