Naeeda Aurangzeb is gastarbeider vanuit Israël bij wijblijvenhier.nl

Moslims en joden, samen gingen ze de straat op in Tel Aviv. Een paar duizend mensen lieten hun stem horen: tegen geweld, tegen bommen, tegen oorlog. Het is niet de stem van de meerderheid in Israël. De meerderheid gelooft dat buiten proportioneel geweld en bezetting veiligheid brengt.  Een illusie die zichzelf steeds weer bewijst. Het getraumatiseerde kind bijt en schopt en staat altijd op scherp en houdt daardoor zichzelf gevangen.

Terwijl ik dit schrijf, kijk ik naar het Israëlische nieuws: een jong meisje doet met lego poppetjes voor wat haar papa doet: in tanks rondrijden en schieten op de Hizbullah. Iets verder in de reportage legt het meisje samen met haar broertje uit wat de juiste benamingen voor de verschillende bommen zijn. 

Anti Israëlische propoganda? Vraag een kopie op van het negen uur nieuws van channel 10. Arabische kinderen spelen dezelfde spelletjes?  Als Arabische kinderen ook deze spelletjes spelen, dan spelen ze DEZELFDE spelletjes…dezelfde zieke spelletjes… Kunnen we dan nog steeds blijven volhouden dat Israel de enige gezonde, humane speler is in het midden oosten?

Naeeda Aurangzeb is gastarbeider vanuit Israël bij wijblijvenhier.nl

Ik zit in de bus op weg naar het Jerusalem Film Festival. Voor de zoveelste keer heb ik weer de hele nacht doorgewerkt en geen oog dichtgedaan, zodra ik de bus in stap val ik dan ook in slaap. Het telefoontje van mijn Palestijnse vriendin Nahla schudt mij wakker: "Naeeda heb je het gehoord? Heb je gehoord wat er in het Noorden is gebeurd?"  "...eeh ja..Hizbullah heeft Israelische soldaten ontvoerd en een tank opgeblazen?" 

"Libanon is gebombardeerd, het vliegveld, een televisiestation, wegen.."
Libanon gebombardeerd?! Vijftig levens tegenover zeven Israelische levens? De kranten hier vertonen allemaal foto's van de dode soldaten, met een verhaaltje over wie ze waren  etc. Palestijnse doden kennen geen biografie of foto, misschien maar goed ook, als er bij iedere dode Palestijn een foto zou verschijnen in de Israelische kranten, dan blijft er weining 'krant' over.

Naeeda Aurangzeb is gastarbeider vanuit Israël bij wijblijvenhier.nl

Er is genoeg warme lucht om het net niet koud te krijgen. De koude komkommersoep heeft de juiste temperatuur. De zon is al onder, maar haar schemering is nog zichtbaar en het licht verblindt je ogen niet. Er zijn genoeg mensen om mij heen om het Hollands gezellig te kunnen noemen en net niet genoeg om het te kunnen labelen met 'luidruchtig'.

Naeeda Aurangzeb is gastarbeider vanuit Israël bij wijblijvenhier.nl

Heel lang geleden werden er kleine baby meisjes ontvoerd uit het ouderlijke huis. De kleine, schattige meisjes werden afgevoerd naar verre streken. Vele tranen en wanhopige kreten vulden het huis van de verdrietige ouders. Niemand weet wat er met de baby meisjes is gebeurd. Sommigen vermoeden dat de meisjes zijn vermoord en anderen denken dat de meisjes opgroeiden in verre streken tot volwassen vrouwen, zonder te weten dat zij dochters van het joodse volk waren.

Waar en wanneer werden deze meisjes ontvoerd en door wie? Wetenschappelijke bewijzen kan ik niet vinden, maar de joodse winkeleigenaresse in Jeruzalem, van wie ik dit verhaal voor het eerst hoorde, heeft alle antwoorden. Eeuwen geleden werden deze dochters van Israël ontvoerd door niet joden, soms moslims, soms christenen. De meisjes werden naar landen als India en China vervoerd. Ja, ja, de dame weet het zeker….net zo zeker als dat ik een erfgename van deze meisjes ben. Ze streelt me over mijn voorhoofd en zucht…’jij bent een joodse ziel, het kan niet anders dan dat jij afstamt van deze vrouwen, het zou zelfs kunnen dat jij een ontvoerde baby bent…’

Naeeda Aurangzeb is gastarbeider vanuit Israël bij wijblijvenhier.nl

Om elf uur ‘s ochtends stond ineens alles stil. Auto’s stonden stil midden op de weg, de passagiers en bestuurders stapten uit. Het leek op een van die films waarin, dankzij een Hollywood wonder, de tijd stil staat. (Mijn favoriet is de serie met de drie heksen,  een van hen kan de tijd freezen). 

Ik was op weg naar een afspraak, toen de sirene begon te loeien. Stil staan, doodstil… ja waar denk je dan aan op zo'n moment? Ik moest aan de dodenherdenking in Nederland denken. Twee minuten stilte, om acht uur. Ik meen me te herinneren, dat de herdenking in Nederland de afgelopen jaren steeds meer een ‘algemenere’ herdenking is geworden. We denken aan alle slachtoffers van oorlogen en geweld overal ter wereld. Stappen we in Nederland ook uit de auto, gaat er een sirene? Gek genoeg kan ik het me niet meer herinneren.

Naeeda Aurangzeb is gastarbeider vanuit Israël bij wijblijvenhier.nl

Meer dan honderd keer was ik gastvouw, gastspreekster, reisleidster en vraagbaak voor nette, geïnteresseerde (sommigen meer dan anderen) autochtone Hollanders.  Een rondje Schilderswijk, Charlois, Laakkwartier, Spangen, Maashaven, Regentesse  en/of Spoorwijk. Hetkan allemaal. Zo een rondje ‘volksbuurten’, ‘multiculturele wijken’ en ‘achterstandswijken’... kan een half uur duren, maar ook een paar uur.

Meestal bestond de rondleiding uit een bezoekje moskee, mandir en/of hamam. Afhankelijk van het budget, van de geachte dames en heren in kwestie, werd de multiculturele ontmoeting al dan niet afgesloten met een pittig hapje. Voor de duidelijkheid, het pittige hapje kan niet in zomaar een restaurant worden genuttigd, er zijn in de wijk speciale ‘safe’ eetgelegenheden. Alle andere nette, geïnteresseerde autochtonen komen ook hier voor hun hapje. Gluur door het raam naar binnen, ziet u een wand met foto’s van de eigenaar in gezelschap van (semi) beroemde autochtonen? If yes, u zit goed.