Dit stuk is ingezonden door Ayse Bayrak

De PVV is in Almere de grootste partij geworden en zet Nederland hiermee in een keer op de kaart als DE stad die het imago van tolerant Nederland internationaal aan gruzelementen heeft gegooid. In de tijd van financiële crisis waarbij van een ieder wordt verwacht dat men de schouders eronder zet om de economie weer in het zadel te helpen, zet de PVV de gehoofddoekte moslima’s buiten spel door een verbod te willen invoeren op hoofddoekjes in alle door de overheid gesubsidieerde gebouwen.

Vaak genoeg wordt er geroepen dat Islam en democratie niet samengaan. Veel partijen zien de moslims als een gevaar voor de democratie en sommige moslims roepen weer dat democratie niet past binnen de Islam. De afgelopen weken ben ik echter positief verrast door de vele reacties van organisaties en de proactieve houding van Imams wat betreft de komende gemeenteraadsverkiezingen. 
De afgelopen periode heb ik veel bijeenkomsten bezocht en veel mensen van verschillende gemeenschappen ontmoet. Ik heb hierbij met veel Imams gesproken en hen horen preken in moskeeën. Wat mij een warm gevoel gaf, was dat alle Imams die ik hoorde of sprak hun achterban hebben opgroepen om te stemmen bij de aanstaande gemeenteraadsverkiezingen. Een wat mediagenieker voorbeeld was de oproep van Imam Fawaz onlangs.

Ga door met lezen van "Moslims, stem bewust!"...

Dit stuk is ingezonden door Abu Ishaaq van Oi
 
Nederland, een land waarover velen claimen dat het bekend staat om de moderne beschaving, de normen en waarden. Prachtig, of toch niet?
 
Een tijdje terug las ik een oud nieuwsartikel over polygaam huwelijken die in Amsterdam toegestaan zouden zijn. Mijn ogen vielen op het volgende stukje tekst: "Deze huwelijken zijn een uiting van onderdrukking van de vrouw..." Ik stond hierbij even stil en las het artikel weer verder door. Aan het eind gekomen, dacht ik weer even na over die zin. Namelijk, er wordt hier een bewering gedaan die de werkelijkheid tegen gaat. 

Dit stuk is ingezonden door Raoef van Mouwerik

De vraag "hoe lang ben je al Moslim?" zal de meeste nieuwe Moslims niet onbekend in de oren klinken. Het is een vraag die ik zelf nooit goed weet te beantwoorden. De redenen hierachter zijn voor dit stuk echter niet van belang. Wat ik wel kan zeggen, is dat zo ongeveer vanaf 1995 mijn wandeling over het pad van de Islam zijn aanvang nam. In vergelijking met nu was het, in mijn beleving, een stuk lastiger om kennis over de Islam op te doen en de voornaamste reden hiervoor was de taal. Zowel in het Nederlands als in het Engels waren er veel minder behoorlijke boeken voor handen en de voertaal in de Moskee was steevast Arabisch. In de loop der jaren zag ik dat er qua lectuur steeds meer beschikbaar kwam, maar in de Moskee bleef ik mij altijd een beetje verloren voelen.

Hierin kwam verandering toen ik begin 2008, via Wijblijvenhier.nl, voor het eerst hoorde over de Poldermoskee.

Dit stuk is ingezonden door Rafih Berkane

Gebrek aan visie

Moslim A heeft iets nodig. Moslim B toevallig ook. Moslim A en moslim B starten een initiatief. Zo is de vraag- en aanbodwerking van de moslimgemeenschap in een notendop te omschrijven. Deze gemeenschap staat, vergeleken met Engeland bijvoorbeeld, nog in de kinderschoenen betreft ontwikkeling. Desalniettemin steun ik elk initiatief ten behoeve van deze gemeenschap. Omdat we altijd moeten streven naar kwalitatief betere, efficiëntere en krachtigere oplossingen, misstaat het niet de huidige aanpak en methodes met een vergrootglas te bekijken om zo te leren van het heden en de toekomst proberen te verbeteren. In dit stuk wil ik stilstaan bij slechts één aspect: visie.

Dit stuk is ingezonden door een docent van het Islamitische College Amsterdam (ICA)

Zoals velen van jullie al hebben vernomen via de media, ligt het Islamitische College Amsterdam weer op de korrel. De staatssecretaris Marja van Bijsterveldt heeft de school te kennen gegeven dat er geen nieuwe leerlingen ingeschreven mogen worden op onze school. De staatssecretaris noemde als motivering een tweetal punten, namelijk te weinig nieuwe aanmeldingen en kwalitatief slecht onderwijs. Op beide kritiekpunten van de staatsecretaris vertonen wij een stijgende lijn: de kwaliteit is beter dan voorgaande jaren, er is op dit gebied ook door de onderwijsinspectie verbetering geconstateerd, verder neemt het aantal leerlingen steeds verder toe en zouden wij dit schooljaar op het gewenste aantal leerlingen zitten. Ondanks dit wil de staatssecretaris toch per 1 augustus de bekostiging van het ICA stopzetten.

Dit stuk is geschreven door Yasmina Ben-Koubia. Zij reageert op het nieuwsbericht dat halal shoarmavlees niet altijd halal blijkt te zijn.

Een van de geboden in de islam luidt 'eet van datgene wat Halal is'. Halal betekent geoorloofd, wettig, rein en puur. Vele zaken zijn Halal en maar een aantal zaken is niet Halal (oftewel Haram, wat verboden betekent). Het is dus makkelijk om te eten van wat Halal is… toch??!! Er wordt tegenwoordig veel met ons voedsel gedaan, binnen en buiten fabrieken. Melkpoeder, bijvoorbeeld, wordt niet altijd gemaakt met alleen maar melk. Dagverse groenten zien er dagvers uit maar kunnen maanden geleden geoogst zijn. Techniek maakt dat producenten van alles met voedsel kunnen doen zonder dat de consument precies weet wat er gebeurt. In principe zijn er regels voor etikettering van producten, maar deze zijn breed interpreteerbaar. 

Terugkomend op Halal...

Dit stuk is ingezonden door Waleed Duisters

De grote uittocht is weer in volle gang. Deze keer niet naar de Franse Rivièra's of de Spaanse Costa's maar naar de Alpen Schnee. Kilometers aan geel-zwarte kentekens rijden in stoet door het Nederlandse winterlandschap naar de snaps und bradwursten. Ja, Halaller kunnen wij het niet maken.

Gefrustreerde actievoerders in Caïro
Tekst: Drees Koren Fotografie: Floris Scheplitz

“We zijn op de grond gegooid en aan onze haren getrokken,” in de ogen van Ikram Jaballah is de radeloosheid te lezen. In plaats van vandaag bij haar Palestijnse geliefden in Gaza steun te betuigen, zit ze vast in Caïro. Ze mag niet naar Gaza, niet de stad uit en nu is ze ingesloten door de politie op het Tahrir plein.

Tien Nederlanders maken deel uit van de 1400 activisten uit 43 landen die voor de Gaza Freedom March vanuit Caïro richting Gaza zouden vertrekken. De groep is daarmee even groot als het aantal doden exact een jaar geleden tijdens de bombardementen van Israël op de Gazastrook.

Foto: Floris Scheplitz

Dit stuk is ingezonden door Süleyman Sener. 

Beste lezers, mijn naam is Süleyman. Ik ben één van de studenten die mee heeft gedaan aan de actie van Nilgün Yerli en haar bloemetjes en briefjes aan Geert Wilders. Ik heb begrepen dat Geertje deze actie niet echt heeft gewaardeerd en de bloemen niet heeft geaccepteerd. Foei foei Geert. Een burger biedt iets aan, een zeer leuke actie. Dan hoor je toch die bloemen aan te nemen. Zeker als politicus. Ook al ben je het niet eens met de standpunten van iemand, dan heb je nog altijd fatsoensnormen, denk ik dan.
 
Hieronder mijn brief die ik had gestuurd naar Geert. Geert, als je meeleest. Probeer ervan te leren.

Dit stuk is ingezonden door Mimoun Boukiour

Kunnen we ooit genoeg krijgen van Ramadan? Ik in ieder geval wel van Tariq Ramadan. In het afgelopen zondag uitgezonden ‘Profiel’ werd een portret van deze getergde man geschetst. Eerlijk is eerlijk, meer dan de eerste vijf minuten van de uitzending heb ik niet bekeken, toch een citaat van deze filosoof en denker: “I’m going away: goodbye. Wilders is staying here: goodluck”. Als er schoonheid in arrogantie zou zitten, dan zou ik zo met Tariq Ramadan willen trouwen (los van zijn kijk op homoseksualiteit). Dan zou ik trouwens ook met Geert Wilders willen trouwen. Maar er zit geen schoonheid in arrogantie en misschien schiet het daarom niet op met het trouwen…

Lachwangetje in Krantenland werd geschreven door Fouzia Outmany & Klaartje Jaspers voor de bundel Dwarse Vrouwen.

Lang, lang geleden, maar toch ook weer niet zo heel erg lang, was er eens een lief klein meisje met een hart van goud, net als alle kleine meisjes. Ze heette LachWangetje, en woonde met haar papa, mama, oma, twee zusjes, een broertje en een neefje in een klein dorpje op een berg waar de bijen honing maakten, de bomen vruchten en noten gaven en haar oom de geiten hoedde. Overdag speelde ze met de andere kinderen in het dorp en lette ze op haar broertje. Iedereen werd vrolijk als ze LachWangetje zagen, als ze met haar korte armpjes probeerde de achterste kleren uit de wasbak te halen, of in haar vaders grote laarzen door het riet sopte om een gewonde gans te redden.

Elke avond als haar oma haar haren kamde, luisterde ze naar verhalen over verre voorouders, machtige koningen, wijze profeten en vrouwen die de last van de wereld schijnbaar moeiteloos op hun schouders namen. Als ze later groter was, wist ze zeker, wilde ze net zo wijs zijn als haar oma en met haar familie in net zo’n fijn dorp wonen als zij nu.

Dit stuk is ingezonden door Rafih Berkane

De islamitische huwelijksmarkt en haar hoogopgeleide dilemma’s
- Op onrustig vaarwater gedijt de liefde niet -

Er waren eens twee wijzen. De één vertelde de ander: “De liefde is onrecht aangedaan. Er is afbreuk op de liefde gedaan. Het is gedegradeerd tot een zakelijke overeenkomst, waarbij er marktconform zaken worden gedaan. De waardebepaling van het individu wordt getaxeerd aan de hand van oppervlakkige indicatoren als materiële rijkdom en uiterlijke verschijning.”

De andere wijze knikte en luisterde aandachtig. De wijze vervolgde verder: “De tijd waarin er liefde omwille van Allah was, lijkt voorbij, het is enkel het ego dat iets te zeggen heeft. De ratio delft het onderspit, het hart huilt. Waar moet het naartoe, nu de mensen volledig koersen op het verstand, wanneer het zaken van het hart betreft? Bergen verlangens die moeten worden vervuld. De jongeren willen allen zoveel, maar krijgen zo weinig. Het gevolg is een collectieve leegte. Het individu probeert deze leegte te vullen met iets buiten zich”.