Gisteren was het de twaalfde van de Islamitische maand Rabi-ul Awwal. Voor vele moslims van Amerika tot Japan zijn dit momenten van vreugde, contemplatie en dankbetuiging. Dit is namelijk de periode waarin Profeet Mohammed vzmh werd geboren. Je kunt in deze periode lezingen en festivals bezoeken, vasten en stil staan bij de lessen van de Mawlid. Volgens de Quran werd hij als niets anders gezonden, dan als een Barmhartigheid voor de werelden. Misschien is dat ook de belangrijkste les van de ‘Mawlid’ (of Milaad, zoals het ook genoemd wordt) voor moslims: om stil te staan bij die Barmhartigheid van Allah (swt) en om je band te versterken met Allah (swt) en Zijn Profeet (vzmh). Hieronder twee evenementen die het noemen waard zijn.

De wereld kan zo gruwelijk zijn. Soms zie je dat niet. Of wil je het niet zien. Eigenlijk is het best begrijpelijk als je het niet wilt zien. Maar soms, heel soms, zie je het wel én leg je onbewust de mooie en de lelijke dingen op een symbolische weegschaal. En dan besef je hét. Liefde kan op macroniveau niet op tegen alle ellende in de wereld. Maar het kan nog erger. Het is namelijk minstens zo kwalijk dat er mensen bestaan die deze misère gebruiken om de politieke agenda te ondersteunen. Toen ik onderstaande beelden zag van geëxecuteerde gehandicapte Nigerianen moest ik denken aan de selectieve geschiedenisinterpretatie van Ben Kok. Iemand met zo’n korte voor- en achternaam verdient het om vaak genoemd te worden. Jawohl, Ben Kok.

In een commentaar op een oude post van mij verwees 'sincere' naar een fijngevoelige lezing over de dood. Ik moest hier aan denken toen ik gisteren op Funx een jonge programmamaker genaamd Yeghia in 'debat' hoorde gaan met een Wildersadept met de zeer Turkse naam Mehmet. Ik weet niet of ik de namen goed hoorde, maar het debat dat volgde, was op zijn minst opmerkelijk te noemen, alleen al vanwege de categorische misverstanden tussen de beide heren.

Het begint alweer een beetje te kriebelen en, hoewel ik me er soms een beetje voor schaam, is het toch ook wel logisch uit te leggen dat ik me zo voel. De bekeerlingendag 2010 komt er aan, de derde alweer. Parbleu, ik heb er zin in, ouwe!

Allereerst moet ik zeggen dat ik hier schaamteloos mijn eigen pr aan het voeren ben, waarvoor mijn (niet zo heel erg gemeende) excuses. Dit jaar mag ik namelijk mee helpen met de organisatie. Dat klinkt roffer dan het is. Ik mag waarschijnlijk een badge dragen met CREW erop. Ik mag misschien iemand van het station halen. Mogelijk ook boekjes of pamfletten uitdelen. Zeker ook posters ophangen en mensen hinderen met spam en doorstuurmailtjes. Een vertalinkje hier of daar, maar al het zware werk wordt door onze regelneven en -nichten gefikst, uiteraard Nr2 en Cobus, maar ook de Brabantsie Drie mogen niet vergeten worden. Ga door met lezen van "De Derde Nationale Bekeerlingendag"...

Gisteren kwam er een gastspreker een lezing geven tijdens het wekelijkse vrijdagsgebed. Hij gaf een creatieve draai aan een erg bekend verhaal, de schepping van Profeet Adam (as) door Allah (swt). Hieruit haalde hij inspiratie en lessen om altijd overleg te plegen en anderen te betrekken bij het nemen van besluiten. Binnen de familie, het huwelijk, op werk, met vrienden, etc…  Het feit dat de meeste toehoorders eerste generatie Pakistaanse mannen waren, maakte dit tot een aangename beleving voor mij. Komtie…

Soms is het verbazingwekkend eenvoudig om ergens bij te horen. Als nieuwe moslim (bekeerling, terugkeerling, weetikveelhoe je het wilt noemen) wordt er nog wel eens gedacht dat je extra je best moet doen om ‘erbij’ te horen; oeltra-orthodox in daad en gebaar, een megabaard, een mooie hoogwaterbroek en stijfgestreken qamies (das eigenlijk gewoon een ander woord voor hemd, maar qamies klinkt interessanter). Niets is minder waar. Soms word je ergens zelfs ingedeeld zonder dat je het wilt of weet...

Met de regelmaat van de klok verschijnen er een drietal mailtjes in mijn inbox: fatawa over het vieren van kerst (niet doen), ervaringen met het niet bijster halalle gevogelte van KFC (niet doen) en sektarische uitnodigingen die de onderstaande uitspraak van de Profeet (vzmh) misbruiken:

De Profeet (vrede en zegeningen zijn met hem) heeft gezegd (wat vertaald kan worden als volgt):
"Voorzeker, de mensen van het Boek die er vóór jullie waren, splitsten zich op in 72 groepen. En voorzeker, de volgelingen van deze religie zullen zich opsplitsen in 73 groepen, waarvan er 72 in het vuur zijn, terwijl er één in het paradijs is, en dat is de Jama'ah." (overleverd door Abu Dawud en Ahmad).

De jama'ah, zo legt ons een andere overlevering uit, is de 'geredde' groep en zal de groep zijn die is zoals de Profeet (s) en zijn metgezellen. En daar heb ik uiteraard totaal geen problemen mee, zoals je zult begrijpen. Anders had ik maar geen moslim moeten worden. Uiteraard is er wel een ander probleem dat ik heb, maar dat is voornamelijk met de mailtjes zelf.

Dit verslag is het tweede deel van de trilogie over de Hajj (Pelgrimstocht) die ReFlex onlangs heeft mogen meemaken. Lees hier deel 1.

De avond ervoor - Na 5 dagen Makkah ben je aardig gewend aan de nieuwe omgeving, de drukte (inmiddels is Makkah volgestroomd), de mensen, het eten. Maar elke keer als je naar de moskee gaat of de tawaaf doet om de Ka’aba blijf je dat magische gevoel houden, alsof je in een onwerkelijk sprookjespaleis terecht bent gekomen. Je beseft niet dat het allemaal echt is en dat je één van de gelukkigen bent die hier mag zijn. En het is nu nog maar één dag voordat de Hajj echt begint. Vanavond doen we weer onze Ihram aan en gaan de bijbehorende beperkingen weer in. De spanning is bij iedereen voelbaar, over een paar uren verlaten we de luxe van ons hotel om de voetsporen van de Profeet vrede zij met hem te volgen.

Dit verslag is het eerste deel van de trilogie over de Hajj (Pelgrimstocht) die ReFlex onlangs heeft mogen meemaken.

De koffer. De koffer gaat maar moeilijk dicht, dus mijn lieve vrouw drukt hier en daar wat knopjes in en ‘klik’ koffer dicht. Alleen net iets te goed dicht, want er zit nu een code op, die we niet weten. Geduld is het trefwoord van de Hajj, dus we bleven relatief rustig en wisten dat de Hajj nu al voor ons was begonnen. Wel lichte paniek in huize ReFlex. Ik wilde al een hamer en beitel pakken (voor de koffer, niet voor m’n vrouw), maar bedacht gelukkig nog net dat er misschien wel ergens op internet iets staat over hoe je een Samsonite koffer kan kraken. Niet dus! Via via krijg ik uiteindelijk een telefoonnummer van ene Kees uit Oud-Beijerland. We racen richting Oud-Beijerland, vinden Kees en in 23.2 seconden heeft hij de koffer open. We zijn Kees voor eeuwig dankbaar en racen naar het vliegveld.

De Hajj is de grootste pelgrimage ter wereld met bijna twee miljoen bedevaartgangers per jaar. Een dergelijke reis maken is een privilege, als je bekijkt dat er meer dan anderhalf miljard moslims op de wereld rondlopen en Saoedi-Arabië een limiet stelt aan het aantal reizigers. In Nederland is deze belangrijke bedevaart voor moslims aardig ingeburgerd: Schiphol heeft speciale protocollen, relatief veel mensen kunnen het financieel aan en er zijn talloze Hajj-organisatoren die voor een goed bedrag een onvergetelijke reis leveren. De één is nog eerlijker dan ander. We hebben het eigenlijk zo verkeerd nog niet in het westen. Ooit afgevraagd hoe het er aan toe gaat in Japan en Panama?

Het offerfeest duurt officieel niet één, niet twee, niet vier, maar drie volle dagen. Vandaag was het de eerste dag. Zo'n dag is altijd wel leuk. In de ochtend het Eidgebed verrichten met honderden anderen die in de feeststemming verkeren, thuis gezellig eten en drinken, langs gaan bij familie en vrienden, etc... Dit jaar wordt wederom veel vlees ingezameld voor de voedselbank en er wordt ook veel naar minderbedeelden in verre landen gestuurd. Heel toevallig was gisteren het offerfeest voor de Amerikaanse bevolking, ook wel Thanksgiving genoemd. Nou goed, voor iedereen: Eid Mubarak!

Nog maar een paar dagen en dan vertrek ik voor misschien wel de belangrijkste reis van mijn leven: De Hajj, de bedevaart naar Mekkah. Het is nog vrij onwerkelijk omdat het lastig is je daar spiritueel goed op voor te bereiden, vooral omdat ik tot en met woensdag nog gewoon werk en donderdag vertrek. Ik ben dus nog druk bezig met de dagelijkse 'wereldse' zaken: Rekeningen betalen, op werk alles goed overdragen en netjes achterlaten, dinsdag nog een presentatie houden, genoeg luiers inkopen en dat soort dingen. We laten ons dochtertje achter bij opa en oma, dus tussendoor probeer ik nog zo veel mogelijk met haar te spelen en van haar te genieten.

De Moskee in Makkah met de Ka'bah in het midden

De laatste statistieken zijn binnen en raakt u alstublieft niet in paniek van de volgende duizelingwekkende getallen. We zijn eindelijk klaar met tellen en we zijn met 1.570.000.000 (zegge: één miljard vijfhonderdenzeventig miljoen) moslims op deze planeet Aarde! Wat zeggen we dan? Alhamdulillah (Alle Lof aan Allah)!

Dat is dus bijna een kwart (om exact te zijn 23%) van de totale mensenbevolking. Emigreren heeft geen zin, want de moslim is inmiddels op elk bewoond continent aanwezig, met Azie als topper: Indonesie, Pakistan, India en Bangladesh zijn al samen goed voor zo’n 40% van de moslimpopulatie. Ongeveer éénvijfde van de moslims leeft als minderheid, zo ook in ons land. En al is de moslimpopulatie nog groeiende, wees niet bang! Want ondanks de voorspellingen van de boemannen van onze samenleving, zullen we als moslims waarschijnlijk nog een hele lange tijd een minderheid blijven. Alhoewel, als we nou eens keer wat positieve reclame en een iets betere PR de wereld insturen, kan dat misschien nog wel veranderen. Het zijn in ieder geval mooie cijfers voor een religie die zwaar onder vuur ligt en voortdurend (om de verkeerde redenen) in de schijnwerpers staat. Maar het kan nog altijd meer... volgend jaar (insha Allah) zijn de progonoses bekend voor de toekomstige ontwikkelingen wereldwijd. Ik houd mijn hart vast!