Aangezien ik de laatste tijd een saai leventje leid, is het openbaar vervoer toch een plaats voor sensatie. Zondag was het weer eens raak.

Ik raakte aan de praat met een Nederlandse vrouw, we hadden allebei net de tram gemist. Dat schept meteen al een band.
Na het standaard praatje over het weer van Nederland, werd ze een beetje persoonlijk. “Ben jij Moslim” vroeg ze. “Ja”, antwoordde ik.

Tegenwoordig breng ik meer tijd door in een trein dan thuis. En als ik wat boeiends mee maak dan is dat natuurlijk in de trein.

Ik kwam dit keer niet te zitten naast een kale man, maar tegenover een donkere vrouw met haar zoontje. Ze heeft zich vreselijk moeten haasten, wat betekent dat ze geen tijd gehad heeft om haar kaartje te stempelen. Ze maakte zich vreselijke zorgen. Verderop stond een conducteur te praten met een reiziger zonder gestempeld kaartje. De conducteur heeft het door de vingers gezien.
De vrouw ging er een stuk gemakkelijker bijzitten. De opluchting was duidelijk zichtbaar.Aangekomen bij ons, werd de hoop van de vrouw teniet gedaan. Ze kreeg heel braaf een bon toegereikt t.w.v 41.50!

Op dat moment sprak het kleine jongetje: "Mama, waarom mag zij wel en wij niet?"

Ik stapte gister in de trein. In de kabine waar ik me bevond was maar een plaats over, naast een kale man. Ik wilde niet gaan zitten, liever 20 minuten staan, dan naast hem plaats nemen.
Op dat moment schrok ik van me zelf. Ga door met lezen van "Alles is mogelijk"...