Zo dichtbij, maar eigenlijk heel ver weg. Geen moment in de wedstrijd geweest. Het was niet veel voetbal van Oranje, maar meer duwen, trekken, schoppen en slaan. Over geluk heeft Oranje niet te klagen gehad, we hadden wel 4 keer rood kunnen krijgen. Oranje heeft z'n imago hier niet echt goed mee gedaan. Jammer. Ondanks alles had het toch wel gewoon gekund, met die kansen van Robben. Had die maar... Nee, Spanje speelde wel gewoon goed voetbal en is de meer dan verdiende winnaar!

Beseffen we het wel goed? Is het werkelijkheid of dromen we nog? Kan me weinig meer herinneren van de wedstrijd, behalve dat het kapot spannend was. Gruwelijk begin met HET doelpunt van het toernooi, van van Bronckhorst. Schitterend in de kruising. En dan ineens een zeldzame fout van Stekelenburg. Plots is alles stil. Behalve m’n hart, want het is ineens spannend. Met niet zo’n goed gevoel de rust in. Met hoop de rust uit. Tweede helft. Iets beter voetbal. Meer combinaties. En dan de bevrijding, wederom van Sneijder. Het potje met geluk waaruit Oranje deze hele WK al snoept, is nog niet leeg. De bal frommelt in de goal. En dan kan het niet meer mis gaan. Het gaat ook niet mis. Het gaat beter. Het doelpunt van Robben werkt kalmerend. Ik leg de Oxazepam tabletjes weer terug in de kast. Maar misschien had ik dat beter niet kunnen doen. Laatste minuten. Gekte. Het zal toch niet...? Nee. Klaar, afgelopen! Finaaaaleeeee!!! Wat zeg ik? We worden wereldkampioen! Insha Allah! Maakt niet uit hoe!

Waaaaaaaaaaaaa! Hittegolf! Ongelofelijk! Wie had dit gedacht na die eerste helft? Overlopen door de combinaties van de Brazilianen, verslagen door een blunder in de verdediging. Maar dan maken de Brazilianen een nog grotere blunder. En vanaf dan is Oranje de baas! Niks meer te zien van die Brazilianen... Over een omslag gesproken. Dit was dé wedstrijd voor Oranje om te laten zien dat ze echte kampioenen zijn. En ze hebben het laten zien. Oranje heeft de finaleplaats in handbereik. Of ze nu mooi of lelijk voetballen, daar zal niemand meer over zeuren. Enige wat nu telt, is winst. Wat een schitterend elftal hebben we toch, he?

Wederom met niet al te best voetbal door naar de volgende ronde. Bij de beste acht van de wereld met matig voetbal. Niet des Hollands. "Ja, maar we controleerden de wedstrijd". Wat?? Oranje hoort niet te controleren, Oranje hoort te domineren. Waar zijn de frank en vrij spelende vleugels, de flitsende aanvallen, het combinatievoetbal waar we vroeger de tegenstanders mee zoek speelden? Waar is die Nederlandse traditie gebleven? Tuurlijk, we hebben alles gewonnen, zitten gewoon in de kwartfinale, dus we mogen niet klagen, Alhamdulillah. Maar nu willen we samba voetbal zien! Van de Brazilianen hoeven we dat niet verwachten, die spelen helemáál tegen hun natuur in. Twee verdedigende middenvelders in een Braziliaans elftal? Dat kan toch niet. Doe ze een blauw shirtje aan en ze zouden zo als counterende Italianen door het leven kunnen gaan. Nee, van hen hoeven we geen samba te verwachten. Oranje moet het nu doen.

Gasten, tik die Brazilianen helemaal weg! Laat de wereld zien dat jullie het voetbal van een echte wereldkampioen kunnen spelen. Oranje moet nu echt gaan swingen. (Maar mochten ze per ongeluk met saai voetbal winnen, denk ik dat ik het achteraf ook niet heel erg zal vinden.)

Weer gewonnen en weer geen spektakel. Je zou verwachten dat ze nu frank en vrij zouden spelen, nu er geen druk op staat, maar het oogde weer inspiratieloos en vermoeid. Zelfs voor de kijkers is het vermoeiend om naar deze wedstrijden van Oranje te kijken. Waar is bijvoorbeeld de technische perfectie van Sneijder? Nu dwarrelde hij als een leeglopende ballon over het veld: slordige passes, geen fantasie in het spel. Het vervelende is dat ze nu weer tegen zo’n ploeg moeten spelen waar Oranje niet meteen opgewonden van zal raken. Tegen Slowakije zal het dan ook wel weer niet gaan sprankelen.

Maar oké, ook al hadden we kunnen verliezen, uiteindelijk winnen we wel weer. En zonder goed te spelen. Laat staan als we straks eindelijk gaan voetballen, want we hebben toch wel geweldige spelers. Je zou de voorhoede met Kuyt, Sneijder, van der Vaart en van Persie zo kunnen vervangen door Robben, Afellay, Elia en Huntelaar en je hebt nog steeds een top aanval. Weinig andere teams die dat op het veld kunnen brengen.

Oranje heeft me opnieuw teleurgesteld, maar ik heb nog steeds hoop, insha Allah!

Wat kunnen we nog verwachten van het Oranje van van Marwijk?

Na 24 saaie en weinig boeiende wedstrijden zouden we eindelijk voetbal zien om van te genieten. NOT! Weer niet. Tot nu zijn het voornamelijk wedstrijden, waar Koning Voetbal zich beledigd bij zal voelen. Alleen een wedstrijdje von die Mannshaft en Maradonna’s mannen konden me enigszins bekoren, maar de rest van de wedstrijden was bedroevend slecht. Het brengt dit WK in een depressieve bui. Maar oke, Oranje heeft gewonnen. 2 gespeeld, 6 punten, 3 voor, 0 tegen. We mogen blij zijn. Maar ze moeten vanaf nu écht leuker gaan spelen! Alleen winnen is niet genoeg (behalve als we wereldkampioen worden natuurlijk).

Het WK begint pas echt als Oranje speelt. Als we Andre Hazes horen met ‘Wij houden van Oranje’ (zou eigenlijk ons nieuwe volkslied moeten worden) en je meteen kippenvel krijgt. Als de gestoorde oranje supporters/clowns het stadion overnemen. Als 90.000 toeschouwers in het stadion en miljoenen over de hele wereld eindelijk kunnen genieten van 'ons' Oranje (er is een vergunning aangevraagd bij Wilders om als allochtoon te mogen juichen voor Oranje).

Maar helaas, echt genieten was de eerste wedstrijd niet. Nerveus, slordig, rommelig. Gelukkig was onze vriend Poulsen zo vriendelijk om ons net effe dat zetje te geven om de motor te laten starten. Met een onnavolgbare tegendraadse kopbal en een perfect gepositioneerde rug van een ploeggenoot bracht hij Oranje op voorsprong. En met de komst van Elia en Affelay kwam er eindelijk ook wat pit in het elftal. Vooral Elia solliciteerde nadrukkelijk naar een basisplaats met een paar schitterende acties, ingestudeerd op de straten van het Haagse Molenwijk. Oranje wint dus wel, maar zonder hoogstaand voetbal. Volgende wedstrijd willen we sushi op ons bord zien!

Via de punk/hardcore connexiones van een ouwe vriendin van me stuimelde ik op dit filmpje over Oranje. Ik begreep het overigens niet direct. Ik moet toegeven dat ik wel meteen zin heb in het komend WK, (als dat gezever over Wesley maar afwezig blijft). Een van haar via via matties heeft trouwens nog meegeholpen met dit monster en is ook te zien, al auxrausend over de Dam. Raa raa sis boem ba, Zuid-Afrika: ik heb er sinn an. (Oh, en Nike als product vind ik stom, maar die filmpjes zijn meesterlijk!)

Tijdens Hajar Alariachi's afscheidsfeestje spraken sportliefhebbers over de Nederlandse kickbokser Badr Hari (verplichte info: Marokkaans achtergrond). Dat hij helaas is gesneuvelde in de K1 finale. Ik heb het niet zo gevolgd. Het is ook maar sinds Badr en collega Remy meedoen dat mijn vrienden praten over K1, vroeger was het nog darter Barneveld. In Engeland is het anders: Daar praten vrienden jaren al over boxer Amir Khan, bijnaam: King Khan. Afgelopen weekend begreep ik weer waarom. Stel je voor. Een Ukraeense Amerikaan met de naam Dmitriy Salita (gevechten: 32, verloren: 0) daagt Pakistaanse Brit Amir Khan (gevechten: 22, verloren:1) uit. De één praktiserende jood, de ander praktiserende moslim. De media heeft een reden gevonden om het de 'battle of faiths' te noemen, en de normale burger krijgt een spannende wedstrijd van twee goede boxers. 

Op de dag van Sinterklaas ontmoeten ze elkaar in de ring, met natuurlijk de nodige poeha. Goedgebouwde Dmitriy heeft een Davidster op zijn zwarte jas met achter hem een grote Amerikaanse en (gek genoeg) een Israelische vlag. In de andere hoek staat Amir zonder zichtbare religieuze symbolen. Wel staat op zijn broek 'KHAN' met de kleuren van de Britse vlag. Amir doet nog snel een kort gebedje in de hoek en de bel rinkelt. Zie hier wat er kan gebeuren in 1 minuut en 17 seconden.

Mijn familie verklaart mij heel vaak voor gek omdat ik sommige (in hun ogen belangrijke) zaken annuleer om thuis lekker voor de TV te zitten en heerlijk te genieten van K1 en voetbal matches. Zo ook afgelopen zaterdag. Mijn zussen stonden zich al heel de dag druk te maken over wat voor jurk ze gingen aandoen, welke tas ze gingen dragen en zich voor de spiegel op te tutten omdat we uitgenodigd waren op een bruiloft. Mama vroeg me meerdere malen om eens te gaan aankleden omdat we moesten opschieten, alleen ik had het gevoel dat ik iets heel belangrijks in mijn agenda had staan. Maar door al dat getetter om mij heen kon niet bedenken wat het nou precies was. Ik trok toen maar mijn jurk aan, put my party face on, schoof mijn Christian Louboutins aan mijn voeten en liep naar beneden. Eurosport was mijn redding...

Soms moet je gewoon effe op de achterbank plaatsnemen en toegeven dat je zelf niet zo heel veel toevoegt - althans: dat iemand anders gewoon veel meer naar de tafel brengt dan jij! En daar hoeft niemand zich voor te schamen.

Iemand die zijn portie talent volledig benut is onze kleine broeder Nassim Guammaz uit Spijkenisse, hier in interview met Johnny Deurknop. Nassim is pro-skater voor Vans en recentelijk europees kampioen geworden. En nu is er bij het Cinekid Festival een docu over hem te zien, genaamd Plank. Hier alvast een voorproefje van broertje zijn kwaliteiten: grof, moeilijk maar altijd met een souplesse van heb ik jou daar!

Als Indiër is het een pijnlijk moment om Pakistan te feliciteren met een wereldkampioenschap, zeker als India na een teleurstellende en beschamende vertoning al lang en breed thuis zit. Maar aan de andere kant is het een verdiende overwinning geweest. Een inspirerende overwinning die het land op dit moment heel goed kan gebruiken.

Als je de eerste reacties in Pakistan ziet, lijkt het alsof ze eindelijk een beetje bevrijd zijn van de negatieve spiraal waar het land in terecht lijkt te zijn gekomen. Eindelijk goed nieuws, eindelijk reden voor een nationaal feest. Ook mooie reacties uit de vluchtelingenkampen van de Swat vallei, waar ze de finale op schermen vertoonden en waar men even de ellende kan vergeten die ze is overkomen. Men ziet het als een gift van Allah swt in deze moeilijke tijden. Uit het diepst van mijn hart (echt waar, ik meen het oprecht) feliciteer ik alle Pakistanen met deze overwinning. Het is jullie gegund. Insha Allah ontmoeten jullie volgend jaar India in de finale!

Na de importbruid doet sinds kort een importsport zijn intrede in de Nederlandse samenleving en wel een heel opmerkelijke: Cricket. De desi-kids (Pakistaans/Indiaas) in mijn wijk hebben zelfs de Marokkaanse en Turkse jongens weten over te halen om deze -ooit zo saaie- sport te spelen. Op het grasveld prijken dan ook twee wickets in plaats van twee goals en de gastjes lijken echt plezier te hebben. Het spel dat bekend stond om zijn saaiheid heeft sinds vorig jaar een metamorfose ondergaan en is nu een boeiende en zelfs spectaculaire sport geworden.