Via de punk/hardcore connexiones van een ouwe vriendin van me stuimelde ik op dit filmpje over Oranje. Ik begreep het overigens niet direct. Ik moet toegeven dat ik wel meteen zin heb in het komend WK, (als dat gezever over Wesley maar afwezig blijft). Een van haar via via matties heeft trouwens nog meegeholpen met dit monster en is ook te zien, al auxrausend over de Dam. Raa raa sis boem ba, Zuid-Afrika: ik heb er sinn an. (Oh, en Nike als product vind ik stom, maar die filmpjes zijn meesterlijk!)

Tijdens Hajar Alariachi's afscheidsfeestje spraken sportliefhebbers over de Nederlandse kickbokser Badr Hari (verplichte info: Marokkaans achtergrond). Dat hij helaas is gesneuvelde in de K1 finale. Ik heb het niet zo gevolgd. Het is ook maar sinds Badr en collega Remy meedoen dat mijn vrienden praten over K1, vroeger was het nog darter Barneveld. In Engeland is het anders: Daar praten vrienden jaren al over boxer Amir Khan, bijnaam: King Khan. Afgelopen weekend begreep ik weer waarom. Stel je voor. Een Ukraeense Amerikaan met de naam Dmitriy Salita (gevechten: 32, verloren: 0) daagt Pakistaanse Brit Amir Khan (gevechten: 22, verloren:1) uit. De één praktiserende jood, de ander praktiserende moslim. De media heeft een reden gevonden om het de 'battle of faiths' te noemen, en de normale burger krijgt een spannende wedstrijd van twee goede boxers. 

Op de dag van Sinterklaas ontmoeten ze elkaar in de ring, met natuurlijk de nodige poeha. Goedgebouwde Dmitriy heeft een Davidster op zijn zwarte jas met achter hem een grote Amerikaanse en (gek genoeg) een Israelische vlag. In de andere hoek staat Amir zonder zichtbare religieuze symbolen. Wel staat op zijn broek 'KHAN' met de kleuren van de Britse vlag. Amir doet nog snel een kort gebedje in de hoek en de bel rinkelt. Zie hier wat er kan gebeuren in 1 minuut en 17 seconden.

Mijn familie verklaart mij heel vaak voor gek omdat ik sommige (in hun ogen belangrijke) zaken annuleer om thuis lekker voor de TV te zitten en heerlijk te genieten van K1 en voetbal matches. Zo ook afgelopen zaterdag. Mijn zussen stonden zich al heel de dag druk te maken over wat voor jurk ze gingen aandoen, welke tas ze gingen dragen en zich voor de spiegel op te tutten omdat we uitgenodigd waren op een bruiloft. Mama vroeg me meerdere malen om eens te gaan aankleden omdat we moesten opschieten, alleen ik had het gevoel dat ik iets heel belangrijks in mijn agenda had staan. Maar door al dat getetter om mij heen kon niet bedenken wat het nou precies was. Ik trok toen maar mijn jurk aan, put my party face on, schoof mijn Christian Louboutins aan mijn voeten en liep naar beneden. Eurosport was mijn redding...

Soms moet je gewoon effe op de achterbank plaatsnemen en toegeven dat je zelf niet zo heel veel toevoegt - althans: dat iemand anders gewoon veel meer naar de tafel brengt dan jij! En daar hoeft niemand zich voor te schamen.

Iemand die zijn portie talent volledig benut is onze kleine broeder Nassim Guammaz uit Spijkenisse, hier in interview met Johnny Deurknop. Nassim is pro-skater voor Vans en recentelijk europees kampioen geworden. En nu is er bij het Cinekid Festival een docu over hem te zien, genaamd Plank. Hier alvast een voorproefje van broertje zijn kwaliteiten: grof, moeilijk maar altijd met een souplesse van heb ik jou daar!

Als Indiër is het een pijnlijk moment om Pakistan te feliciteren met een wereldkampioenschap, zeker als India na een teleurstellende en beschamende vertoning al lang en breed thuis zit. Maar aan de andere kant is het een verdiende overwinning geweest. Een inspirerende overwinning die het land op dit moment heel goed kan gebruiken.

Als je de eerste reacties in Pakistan ziet, lijkt het alsof ze eindelijk een beetje bevrijd zijn van de negatieve spiraal waar het land in terecht lijkt te zijn gekomen. Eindelijk goed nieuws, eindelijk reden voor een nationaal feest. Ook mooie reacties uit de vluchtelingenkampen van de Swat vallei, waar ze de finale op schermen vertoonden en waar men even de ellende kan vergeten die ze is overkomen. Men ziet het als een gift van Allah swt in deze moeilijke tijden. Uit het diepst van mijn hart (echt waar, ik meen het oprecht) feliciteer ik alle Pakistanen met deze overwinning. Het is jullie gegund. Insha Allah ontmoeten jullie volgend jaar India in de finale!

Na de importbruid doet sinds kort een importsport zijn intrede in de Nederlandse samenleving en wel een heel opmerkelijke: Cricket. De desi-kids (Pakistaans/Indiaas) in mijn wijk hebben zelfs de Marokkaanse en Turkse jongens weten over te halen om deze -ooit zo saaie- sport te spelen. Op het grasveld prijken dan ook twee wickets in plaats van twee goals en de gastjes lijken echt plezier te hebben. Het spel dat bekend stond om zijn saaiheid heeft sinds vorig jaar een metamorfose ondergaan en is nu een boeiende en zelfs spectaculaire sport geworden.

Na een decennium vol teleurstellingen, is vandaag de zoveelste dieptepunt een feit: Marco van Basten (ooit een held) weet het ook niet meer en gooit de handdoek in de ring. Trainers komen en gaan, spelers komen en gaan, maar voor de trouwe Ajax supporter verloopt het ene seizoen nog genanter dan het vorige. Ik kan hier natuurlijk mijn frustraties uitschrijven en dat was ik ook van plan. Tot ik net bij het 8 uur journaal een schitterend stukje tv zag waarbij (Ajacied) Gerri Eickhof op schitterende wijze -objectieve journalistiek?- zijn frustraties verwerkte, doordrenkt van sarcasme en ironie. En dan eindigt Philip Freriks ook nog eens met de stekende woorden: "Ga troost zoeken, Gerri!"

Een paar jaar geleden zat ik nog regelmatig op de bank voetbal te kijken. Lezen over voetbal deed ik voornamelijk in kranten en tijdschriften. Af en toe pikte ik ergens een boek op. Zo leerde ik dat ik vooral de nostalgische component in het lezen over voetbal erg leuk vond, leuker eigenlijk nog dan de waan van de dag. Mijn broers en vader lazen voornamelijk de voetbalberichten in de Telegraaf, ikzelf later vooral de berichten in het Parool (tja, Ajax lees je in de krant van Amsterdam, logisch toch?). Vanaf mijn werk bestelde ik boeken over mijn favoriete clubs: Celtic FC, Ajax, de Schotse Premier League, Real Madrid, Athletic de Bilbao, de Priméra Dívision. Via die boeken rolde ik dan weer verder het verleden in. Ga door met lezen van "Hard gras, ofwel voetbalnostalgie"...

Het nieuwe seizoen is inmiddels al twee rondes oud en dus zijn we eigenlijk al te laat voor een voorbeschouwing. Maar ach, er is nog weinig gebeurd op de velden en aangezien de sportredactie hier zwaar ondervertegenwoordigd is (zelfs de commissie koffiebonen is groter), doe ik het dan toch. Netals vorig jaar zijn er ook nu dezelfde bekende vragen: Kan Ajax eindelijk weer eens een top team samenstellen? Kan Feyenoord eindelijk weer eens 11 normale voetballers op het veld brengen? En wordt PSV ook dit jaar met saai en laf voetbal gewoon kampioen? Ga door met lezen van "Voetbal 2008/2009"...

Frankrijk heeft prachtig landschap. Ik kan ontzettend genieten van rustgevende beelden daarover en fantaseren dat ik me daar bevind. Maar "Wat krègen we naa?" dacht ik onlangs. Al een week is dat uitzicht verpest door mannen met goudbruine benen gegoten in te strakke broekies die een fietstocht maken door dat landschap. Als het in Amsterdam zou plaatsvinden, zouden we denken dat het onderdeel is van de Gay Parade.

Jaja, Le Tour de France is weer bezig.

Uiteraard wilt u vanavond passief genieten van de voetbalwedstrijd, maar dat kan ook actief. U kunt de tüterturken (Turks voor toeterturken) namelijk letterlijk een handje helpen. Nu ze negen spelers niet kunnen gebruiken, moeten ze wel beroep doen op hun grootste geheime wapen: de tüter! Ben je voor Turkije, doe dan gewoon mee. Ben je voor de Duitsers, verschuil je dan vanavond. Voor instructies en oefeningen om te toeteren, kun je naar: toetermeemetdeturken.nl.

Tjah, wat gaat 't worden vanavond. Wint het sterke Duitsland, of het uitgedunde Turkse team?

Overrompeld, afgetroefd, kapot gespeeld en dol gedraaid. Oranje stapte in een Russische achtbaan en kwam er nooit meer uit. ‘Onze’ Guus bleek uiteindelijk de baas der bazen te zijn. Al na een kwartier rees de vraag: “Marco, wat ga je hieraan doen?” Het bleek echter een vraag, waar niemand van Oranje een antwoord op wist. Wat daarna volgde, was een Masterclass Topvoetbal.

... alsof ze het WK hebben gewonnen. En het is ze zo gegund. Wat een wedstrijd tegen Tsjechië. Na het tweede doelpunt leek het dan toch voorbij te zijn voor Turkije, maar niets is minder waar. En wat doe je als je dan toevallig zo gezegend bent om in Schilderswijk te wonen? Juist, op naar de Vaillantlaan, de slagader van Schilderswijk (de culturele hoofdstad van Europa). En nu weet ik het zeker: voetbal is een religie en Turkije is herrezen! It's a miracle... halleluja! 

Zie voor uzelf: het leger dat de shoarmazaken en koffiehuizen draaiende houdt... onze Turkse broeders.

Kijk verder voor wat plaatjes.