Via de punk/hardcore connexiones van een ouwe vriendin van me stuimelde ik op dit filmpje over Oranje. Ik begreep het overigens niet direct. Ik moet toegeven dat ik wel meteen zin heb in het komend WK, (als dat gezever over Wesley maar afwezig blijft). Een van haar via via matties heeft trouwens nog meegeholpen met dit monster en is ook te zien, al auxrausend over de Dam. Raa raa sis boem ba, Zuid-Afrika: ik heb er sinn an. (Oh, en Nike als product vind ik stom, maar die filmpjes zijn meesterlijk!)

Hamza Perez is 21 jaar oud als hij door een sterfgeval in zijn nabijheid begint na te denken. Dit nadenken leidt tot rationele denkprocessen: drugsdealers zoals hij worden meestal niet erg oud en nemen een hoop slachtoffers mee in hun val. Het leidt ook tot contemplatie: als kind van gelovige katholieke ouders is hij niet onbekend met God. Hij besluit moslim te worden en een persoonlijke relatie met Allah aan te gaan. Zoals de naam Perez misschien al aangeeft is Hamza van Puerto-Ricaanse afkomst. Hij is het onderwerp van een documentaire genaamd New Muslim Cool. Voorlopig is deze documentaire helaas niet te zien in Nederland, alhoewel Joep-Tjoep wel al het een en ander laat zien.

Dat is dan wel weer grappig. Ergens in een krant las ik een berichtje dat de Joodse orthodoxie weer een hoofdstuk aan de halakha (Joodse versie van shari'ah zullen we maar zeggen) hadden toegevoegd. Ditmaal kwamen ze op de proppen met een zoekmachine op internet die enkel koosjer resultaten op zou leveren, genaamd 'koogle'. (Hmm get it: koosjer google, koogle! Niet te verwarren met de sappige kügel natürlijk...)

Ik dacht: hier moet ik het mijne van weten. De koosjer spijswetten zijn meestal halal, streng en lekker. Misschien geldt dat ook wel voor die zoekmachine: halal, streng en lekker. Ga door met lezen van "Koogle en Al Wahy "...

Het is echt niet zo dat, wanneer je telefoon het begeeft, je internetkabel uit de muur wordt gejast en de postduif met een  recessiesaussie is opgegeten - het is niet zo dat je dan echt niet meer weet wat er in de wereld gebeurt. Zo ben ik de afgelopen acht maanden voornamelijk op de hoogte gehouden over wereldse zaken door elke zondagavond naar Draadstaal te kijken, een half uurtje aan sketches met meestal straffe en maffe misverstanden in dialoogvorm. Soms ook een 'monoloog voor twee' van Fred en Ria, dan weer een straatinterview dat standaard gesaboteerd wordt door de man op de straat. Daarnaast nog een klassieke Jopie/Leonsketch in 'ut frietkot', ditmaal beginnende met Papa Chico maar altijd eindigende in kipcorn en "doe maar een milkshakey banaan ook, Jopie".  Ga door met lezen van "Runbo en Sayid doen auditie..."...

Nou wist ik niet zo heel veel over Ernesto 'Che' Guevara, behalve dat het een communistische strijder was die samen met Fidel Castro Cuba overnam en dat zijn gezicht tegenwoordig commercieel wordt uitgebuit. Daarnaast ben ik niet iemand die net als Mohammed Boubkari boeken verslindt alsof het broodjes biologische kip zijn. Nee, ik bekijk liever lekker lui een goeie film. Al tijden wilde ik meer weten over Che Guevara, maar er kwam meer geen film uit over hem. Totdat een paar jaar geleden 'The Motorcycles diaries' verscheen.

Zaterdag 11 april organiseerde Al Hidayah het Milaad Festival 2009. Het Milaad Festival is elk jaar toch weer een soort van hoogtepunt tussen alle andere Islamitische activiteiten en dat is ook dit jaar weer zo. Bij binnenkomst word ik verwelkomd door de altijd vrolijke Meryem met een schaal vol zoetigheden. Ik pak een lekkere dadel, mijn vrouw natuurlijk weer de chocoladereep (dat dacht ze tenminste, bleek een dadelreep te zijn).

In het foyer hangt een gezellige sfeer, verschillende culturen, veel bekenden, keurig netjes geklede broeders (strak in pak) en zusters (mooie bordeaux hoofddoeken) van de organisatie. De Dr. Anton Philipszaal was deze avond even een Islamitische enclave.

Afsluiting Milaad Festival 2009 [Foto: Meryem Touzani]

Zoveel antipathie tussen religies, levensovertuigingen, culturen, beschavingen... tussen mensen! Begrijp mij niet verkeerd, ik heb zeker niet de illusie dat we daar zomaar verandering in kunnen brengen en ben zelfs bang dat de mensheid gedoemd is tot zichzelf. Een verdoemenis die inherent is aan het onvermijdelijke, tevens voor mij onbegrijpelijke, menselijke aspect van vijandschap. Neem de 'atheïsten versus gelovigen' bussenacties als voorbeeld. ‘Atheïstische bussen’ die aangevallen worden door ‘gelovige’ bussen en vice versa. Ik zag het al voor me: twee van die rode bussen, een met een pro-God en de ander met een anti-God reclame, verwikkeld in een busrally. Allebei hopend de ander te overmeesteren met spectaculaire rijkunstjes en stootjes om als eerste bij de bushalte te komen en de meeste mensen in het voertuig te krijgen. Dat het niet zover is gekomen... Wacht eens even, we zitten wel degelijk in een vergelijkbare wedstrijd.

Wat krijg je als je, in tijden van economische malaise als deze, een volkstheaterzaal beschikbaar stelt voor een beginnende cabaretier/humorist/stand-up comedian/grappenmaker van Marokkaanse afkomst… in multiculti Rotterdam? Een lege zaal? Een handje vol verwaalde toeschouwers? Een bitterzoete opkomst die niet bepaald naar meer smaakt? In het geval van Salahedinne (van Ab & Sal): een uitverkochte voorstelling aan bijna heel jong Nederlands Marokko, anderhalve uur authentiek Marokkaans gebulder en een enigszins onervaren entertainer die, ondanks zijn zenuwen, de lachers toch op zijn hand weet te krijgen.

Mijn mening? Om met de deur in huis te vallen: Verschrikkelijk slecht. Het nieuwe programma van twee ‘ruimdenkende’ Marokkaanse presentatrices die als doel hebben taboes te doorbreken. Zo vinden ze dat vrouwen na-pssst'en een islamitisch verschijnsel is, zijn ze van mening dat depressiviteit het gevolg is van een islamitische opvoeding en vinden ze het raar dat moslimouders vreemd opkijken als hun dochter de pornografische kant op gaat. Na elk item is de conclusie: moslims zijn ouderwets, intolerant, bekrompen, dogmatisch, evil, vrouwonvriendelijk, conservatief, etc. Sorry beste kijkers, maar van uitmelkingsconcepten als deze word ik als gelegenheidsoptimist ronduit treurig. Ze zijn zo vervelend dat in een uitzending van DWDD ook Matthijs het niet nodig vond om ze nog langer aan het woord te laten. Twee schreeuwlelijkerds die niets haram vinden en het dus nodig vinden om taboes in Nederland vanuit een islamitische invalshoek te belichten. De emotionele pijn gaat door merg en been wanneer ze allerlei quasi-deskundigen aan het woord laten die zelf niet eens weten wat ze blaten. Begrijp me niet verkeerd; ik vind het supertof als je culturele taboes (want die zijn er genoeg) wilt belichten en doorbreken, maar iets meer nuance en expertise kan echt geen kwaad. Kortom, mijn luttele minuten op aarde besteed ik als couch potato niet meer aan gesubsidieerde prullenbakmateriaal als 'de MvH'. 

Nog geen agenda voor 2009? Overweeg de De Moslimagenda eens. Ik kreeg het kort geleden in mijn hand gedrukt en wierp er meteen mijn deskundige blik op. Het blijkt een doodnormale agenda te zijn, maar dan net wat anders. Met alle dagen in het Nederlands, Turks en Arabisch, is het toegankelijk voor een breder publiek. Uiteraard missen de Nederlandse en islamitische feestdagen niet. In dit boekje zijn verscheidene gedichten en kunstwerken van moslims opgenomen. Ik vind ze niet allemaal even mooi; een aantal vind ik er zelfs niet in thuishoren, maar dat is een kwestie van smaak en stijl.

In de laatste bladzijden, of de eerste (het is maar hoe je het open slaat), is de sociale kaart te vinden. Een soort Islamitische Nederlandse gouden gids. Veel bekende en onbekende organisaties staan erin vermeld. Ik mis wel een aantal organisaties dat het vermelden waard is, gelukkig staan de makers open voor suggesties.

De informatie die verschaft wordt is voor moslims niet echt vernieuwend, waardoor het eerder een moslimagenda voor niet-moslims lijkt. Ondanks dat is De Moslimagenda een mooi product dat een goed alternatief is voor de vele agenda's op de markt. Het is opvallend dat de makers zelf geen moslims zijn. Dit bewijst wederom dat de moslim als markt niet alleen interessant is voor moslims. Een goed 2009 en 1430 toegewenst.

Geraldine Brooks is een journalist uit Australië die ooit de Pulitzer Prize won. Ik las haar werk voor het eerst toen ze het boek Nine Parts of Desire uitbracht. Ze had een behoorlijk lange tijd doorgebracht als correspondent in het Midden-Oosten, Somalië en voormalig Joegoslavië. Daar heeft ze verschillende moslima's geïnterviewd. Recentelijk heeft ze echter een nieuw boek geschreven, een fictie gebaseerd op een waar verhaal: People of the Book.

Ik kwam dit boek tegen op een verscholen plankje 'fictie' achterin de AKO op het Station. Mijn oog viel op de islamitische terminologie van de titel. De term 'mensen van het boek' (in de Qurán: Ahl-ul-Kitab) slaat op de volgers van de monotheïstische religies die een openbaring in de vorm van een boek neergezonden hebben gekregen van God.

“A story that will make you believe in God.” - Life of Pi Even weg uit de lage landen, het was tijd voor vakantie! Weg van het wij-zij denken want dat kennen ze in Marokko toch niet? Helaas, ik kwam tot de ontdekking dat het Fortuynisme (of moet ik zeggen neo-fortuynisme, verwildering of verdonkisme?) in spiegelbeeld zich ook in Marokko aan het verspreiden is: Een discussie tussen een oom en neef in Marrakech: “Ze vestigen zich in de oude wijken, kopen de oude dure huizen op met hun drugsgeld en ander crimineel geld en jagen ons weg”, "Ze willen allemaal bij elkaar wonen en willen geen Marokkaanse buren"..“Je hebt gelijk. Ze zijn asociaal en verzorgen zich slecht, waarom komen alleen de asociale typen zich hier vestigen of zouden ze allemaal zo zijn?” ..ze integreren slecht en leren de taal niet en in hun wanhoopspoging om er bij te horen lopen sommigen er nu bij als karikaturen van de sprookjes van 1001 nacht!” Ik kijk verbaasd op en denk "kennen ze dat hier ook al? Hmmm...Tijd voor wat anders...Sprookjes van 1001 nacht? Nee, een ander boek: Life of Pi." Ga door met lezen van "Vakantie met Pi"...

Soms blijven nieuwsberichten in je hoofd rondzingen, jaren na dato. Zo las ik ooit een nieuwsbericht dat Israëlische ziekenhuizen geen bloed van Ethiopische joden meer accepteerden, omdat die te vaak besmet zou zijn met allerlei virussen. Dit gold niet alleen voor de Ethiopiërs die recentelijk waren aangekomen, maar ook voor degenen die reeds langer in Israël woonden.

Destijds wist ik nog niet zo goed wat ik van dit bericht moest denken.