Privacy. Wat houdt dat in? Hoe weet ik hoe ver ik bij jou kan gaan? Ben je dan beledigd als ik te ver ga? Of kan je er om lachen? Waar ligt de grens? Weten we het zelf wel? Of komen we er pas achter als iemand aan het rondhuppelen is op ons privéterrein? Wat is jouw privacy? Aangezien we dat niet kunnen ruiken, is het misschien handig om Post-it stickers op ons voorhoofd te plakken waarmee we onze grenzen aangeven. Voor ons eigen bestwil. Om beledigingen te vermijden. Voorbeeld: “Als je vraagt naar mijn gewicht dan zwaait er wat.”

Ik weet heel goed wat ik versta onder mijn privacy, maar is dat ook zichtbaar voor een ander? Het Post-it idee is leuk en kleurrijk, maar is er een andere manier om onze grenzen te bewaken? Zonder dat we elkaar in de haren vliegen?

“Hallo, ik ben Pinar. De inval vandaag.” Dat heb ik de afgelopen 3 jaar heel vaak mogen zeggen tegen tijdelijke collega’s en ouders van kinderen. Ik gebruik het als openingszin bij kinderdagverblijven waar ik een dag (of meer) mag invallen als pedagogisch medewerker.
Op de crèche hoort alles leuk te zijn! Zo niet, dan maken we het leuk. Als invaller moet je openstaan voor alle geuren en kleuren (vooral in de luier) en houden van knuffelen en luchtkusjes geven. Ook heb ik de kans gegrepen om zo nu en dan een notitie te maken van opvallende zaken, foto’s te maken van herkenbare situaties en het bijhouden van een kindernamenlijst die met de dag langer wordt. De meest grappige, bizarre, aparte, creatieve en originele namen die ik hier en daar heb opgevangen, heb ik op het lijstje gezet.

"Wat doe je als je verleden nog zoveel invloed heeft op je dagelijkse leven? Hoe zorg je er dan voor dat je niet in het verleden vast blijft zitten?" Dit was een vraag die mij werd gesteld n.a.v. mijn vorige stuk. Nu ben ik alles behalve een psycholoog, maar ik wil toch even een verhaaltje vertellen over hoe je de invloeden van buitenaf kunt aanpakken. "Stel je voor je loopt op een donkere pad. Voor je is het altijd donker, je weet niet zo goed waar je naartoe loopt en af en toe knal je tegen iets op. Je hebt geen tijd om te zien wat het was, want je moet door. Het lijkt alsof er geen einde aan komt. Toch moet je steeds doorlopen. Alleen maar doorlopen. De regel is: Niet omkijken!

“Laat je verleden eens met rust! Vergeet het. Kijk liever naar de toekomst.” Deze opmerking hoor ik zo vaak dat ik er knettergek van word. Waarom zou ik m’n verleden willen vergeten? Iets kleins, iets groots, iets moois, iets afschuwelijks, iets grappigs… Gewoon iets en alles! Herinneringen, belevenissen, quotes, goede & slechte daden (ook van anderen), een ongeluk, een ontmoeting en nog veel meer.

Komen al deze dingen niet elk moment naar boven? Of we er nou wel of niet om vragen? Dat we non-stop aan iets herinnerd worden? Vinden we het verleden soms niet heel pijnlijk, maar tegelijkertijd ook heel mooi? En dan nog het allerbelangrijkste: Zien we ons verleden als een leerproces of als een lolproces?

Back to the past!

Er zijn toch van die juffen en meesters waar je altijd aan zult blijven denken? Van die onderwijzers die liefde in hun werk stoppen en je ook een beetje opvoeden. Die af en toe vragen hoe het met je gaat. Meester Sjaak is de meester die ik altijd zal herinneren. Niet omdat hij vroeg hoe het met me ging hoor, maar omdat hij de allermoeilijkste vraag stelde aan de leerlingen van groep 7.

De vraag luidde: “Wat is het meest besproken onderwerp als mensen elkaar tegenkomen?”

Jaren geleden, toen we op vakantie waren in Turkije, besloten mijn ouders om een offer te brengen voor de geboorte van mijn zusje. Mijn ouders hebben bij al hun vier kinderen een offer gebracht om Allah (swt) te danken voor het krijgen van een gezond kind. Het offer voor mijn zusje heb ik mee mogen maken en dat zal mij altijd bij blijven. Ieder jaar rond het offerfeest moet ik weer denken aan wat ons toen overkwam. Het gebeurde allemaal in het gele busje van mijn vader…

Elke vrijdag gaan ze borrelen. Alle leerkrachten en al het andere personeel op de basisschool. Iedereen die in de school rondloopt is uitgenodigd.  Behalve de stagiaires dan. Ik moet de hele dag les geven, veel (heel veel) kopiëren, onhandelbare kinderen op het matje roepen en ze de indruk geven dat ze 24/7 in de gaten gehouden worden. Het blijft dan wel altijd spannend wat de leerlingen gaan doen. Of ze gedragen zich, of ze ergeren zich aan mij en bedenken allerlei snode plannetjes om mij het leven zuur te maken. Je raadt het al hè? Radicale beslissingen om voortaan poeslief te zijn, kunnen ze op die leeftijd nog niet nemen dus wat blijft er dan nog over? Juist, de snode plannetjes.

Anyway, terug naar de borrel.