De afgelopen dagen is er veel gebeurd. Maandag zijn we naar de Franse ambassade geweest waar we onze solidariteit hebben betuigd aan de Fransen. Zij hebben tot gisteren op de stoep voor de Franse ambassade gebivakkeerd. Omringd door twee rijen ME’ers probeerden zij aandacht te vragen voor de blokkade van Gaza en de opheffing daarvan. Zij mochten de afgelopen dagen niet zonder hun bagage weggaan. Toiletteren deden ze op de wc's van de Franse ambassade. Eergisteren en gisteren werden zij mondjesmaat vrijgelaten.

Op maandag hebben wij ook actie gevoerd bij het UN-gebouw. Een 300-tal actievoerders verzamelde zich voor het gebouw. Het duurde niet lang voordat ook wij werden ingesloten. We hebben daar de hele dag gestaan om actie te voeren. Wat wij wilden? Dat de Egyptische autoriteiten zich aan hun afspraken zouden houden en ons de bussen zou meegeven die zij ons hadden beloofd. Ook deze dag werd helaas niet afgesloten met het goede nieuws dat wij mochten vertrekken.

Ikram Jaballah houdt ons op de hoogte over haar reis naar Gaza.

Salaam beste mensen,

Een korte update, want ik zit in de taxi richting het gebouw van de United Nations. Wij mogen niet naar Al-Arish (stad ongeveer 35 kilometer van Rafah). Er zijn reeds een aantal mensen in Al-Arish, maar die zijn opgesloten in een hotel. Een aantal andere Duitse deelnemers zijn vannacht vertrokken naar Al-Arish, maar zijn meteen bij de eerste checkpoint tegengehouden. Zij hadden tenten bij zich en weigerden weg te gaan. Zij eisen doorgang richting Al-Arish. Driehonderd Franse deelnemers hebben vannacht de Franse ambassade ' belegerd'. Zij worden gesteund door hun ambassadeur.

26 december in de ochtend - Op de valreep nog even een artikel. Vandaag vertrek ik namelijk van huis. Alles is ingepakt, maar ik heb het idee dat ik toch nog heel veel mis. Ik denk dat ik het gemis van mijn ventje nu al begin te voelen. Ok, niet zeuren, ik ben insha Allaah weer heel gauw terug. Gisteren heb ik nog een leuke avond gehad met mijn meiden. We hebben onszelf de ZIRF-brigade genoemd. Mijn nichten Zakia, Rasheeda en Fouzia maken deel uit van deze brigade die als levensmotto heeft: 'Wie lacht die blijft’. Nadat we wat hadden gegeten in een Marokkaans restaurant in Rotterdam gingen we op weg naar de bioscoop. Mijn kletsmajoor was ook mee dus we moesten rekening houden met onze jonge chaperon. De film die wij, met goedkeuring van ons jongste baasje, zouden gaan zien, was 'Old Dogs' met John Travolta en Robin Williams. De moraal van het verhaal (uiteraard vanuit mijn visie) was dat familiebanden en lange vriendschappen heel belangrijk zijn. Het zijn relaties die je moet koesteren en onderhouden... Ga door met lezen van "En dan is het zover... "...

Bergen op Zoom, 29 december 2008, 23:30 uur. Nadat ik een half uur onder een hete douche heb gestaan, ga ik naar mijn slaapkamer. Adam is bij zijn papa. Ik weet hoe geweldig hij het daar vindt en maak me dan ook geen zorgen over hem. Met de grootste vanzelfsprekendheid stap ik mijn gedegen zwarte Ikea-bed in. Heerlijk warm en knus. Alles is zo gewoon: de warmte van de dekens, het zachte kussen waarop ik mijn hoofd ter ruste leg en het gebloemde lampje dat ik soms “per ongeluk expres” aan laat staan. Het enige geluid dat te horen is, is mijn eigen gesnurk. Voor de rest is het muisstil...

Gaza, 29 december 2008, 00:30 uur. Net op het moment dat zij in slaap valt, schrikt ze wakker door een keiharde klap. Angstvallig kijkt ze om zich heen. Uit het raam ziet ze een paar straten verderop rook uit een gebouw komen. Ze springt op en rent naar haar kind. Hij is wakker en kijkt vragend naar zijn moeder. Ze neemt hem in haar armen. Ondanks de dikke truien, broeken en twee paar sokken die ze aan hebben, bibberen ze als blaadjes aan een boom. Ze staat op en probeert het licht aan te doen. Geen stroom. Er volgt weer een klap. Ditmaal is het geluid dichterbij waardoor het oorverdovend is. Haar zoontje begint te huilen…

Hier zit ik dan. Na een dag van werken, communiceren, delegeren, recapituleren, telefoneren, en nog veel meer triviale noodzakelijkheden, mag ik eindelijk uitrusten en heb ik even tijd voor mezelf. Ik vlij neer op de Marokkaanse banken in het huis van mijn geliefde ouders. Het huis waarin ik van meisje tot jongvolwassene ontsproot. Terwijl ik om mij heen kijk, overmant mij een gevoel van nostalgie. De nostalgie voert een strijd met mijn ratio, maar wint het. Zij nestelt zich in de warmte van mijn gezichtsveld. Voor mijn ogen ontspringt een tafereel, dat mij meeneemt naar mijn jeugd.

Ik zie mezelf in de huiskamer, jong en onschuldig, spelend met de prachtige porseleinen pop die ik net daarvoor van jou heb gekregen.

‘Mama, later wil ik een fantasieboek worden, want dan kan ik heel veel kletsen.’ Zou hij bedoelen, dat hij politicus wilt worden? Aangezien politici heel veel fantasie hebben en zeer veel kletsen, is dat het enige ‘beroep’ waarop ik uitkom. Maar ja, mijn fantasie reikt dan ook niet veel verder dan mijn ogen kunnen zien. Hoe het ook zij, hij kletst me de oren van het hoofd, maar van een vreemde heeft hij het niet. De Adamsappel valt niet ver van de pratende moederboom. Als zevenjarig kind (ja, ook ik ben jong geweest) kon ik er ook wat van. Ik heb mijn ouders tot waanzin gedreven wanneer ik hen weer interrumpeerde als zij in gesprek waren. Gelukkig hadden mijn ouders geen losse handen anders waren die handen regelmatig op mijn kletsmond gekletst.

En nu heb ik zelf zo’n kletsmajoor.