Ceylan Pektas-Weber is gastarbeider bij wijblijvenhier.nl. Hieronder een verkorte versie van haar lezing.

Met veel plezier las ik zojuist onder 'Opzij discrimineert' de discussie naar aanleiding van het weigeren van Opzij om een man in dienst te nemen. Ik vind het wel leuk om daar een nieuwe gedachte aan toe te voegen.
 
Om te beginnen vind ik het zelf trouwens wel leuk dat er een man geweigerd is bij Opzij. En volgens mij is er ook niets mis mee. Tot nu toe is Opzij een feministisch blad voor en door (bepaalde groepen) vrouwen geweest. Dat men dat nog zo wil houden, lijkt me heel legitiem. 
 

Ceylan Pektas-Weber is gastarbeider bij wijblijvenhier.nl. Hieronder een verkorte versie van haar lezing.

Als voorzitter van Al Nisa heb ik 'het debat over de hoofddoek' zoveel mogelijk gemeden. Toch kwam dit onderwerp ter sprake tijdens 99 van de 100 bijeenkomsten waaraan ik deelnam.

Denigrerend

Ik meed het hoofddoekdebat omdat ik het ronduit denigrerend vind om het voortdurend over het uiterlijk van vrouwen te hebben. Mijn zwijgen had in die zin dezelfde betekenis als de wijde overalls en de rode piekharen die mijn uiterlijk rond mijn zeventiende bepaalden: een protest tegen de wijze waarop mannen, maar ook vrouwen, oordelen over het uiterlijk van vrouwen, waarbij sterke (morele) normen werden opgelegd.

Ceylan Pektas-Weber is gastarbeider bij wijblijvenhier.nl

Zaterdagochtend vroeg vertrok ik naar mijn vriendin bij wie ik was uitgenodigd om Eid-ul-Adha te vieren. Een dag doorbrengen in haar gezelschap en met haar gezin is een feest op zich, mashallah. Toch ging ik in een soort shocktoestand weg, nadat ik had gehoord dat in de vroegte de doodstraf van Saddam Hussein was voltrokken. Het zou een bewuste keuze zijn geweest om dat op deze islamitische feestdag te doen, om ervoor te zorgen dat zijn dood nog meer luister kreeg. Voor mij is die keuze niet voor te stellen!

De gedachte dat het niet de wil van Allah kan zijn om deze feestdag met dit bloed te bezoedelen, bleef zich herhalen. Maar de eerste heftige en opgeluchte reacties van Irakese inwoners brachten een beeld van een samenleving, die ziek is door extreme onderdrukking en voortdurend geweld. Ik begrijp het niet goed, ik vind het afschuwelijk, maar ik geloof dat mij hierin terughoudendheid is geboden in plaats van beledigd zijn.

Toch heb ik genoten van een heerlijke dag in Venray, Godzijdank.

Ceylan Pektas-Weber is gastarbeider bij wijblijvenhier.nl

Op 10 december was ik bij het debat 'Heeft Ayaan meer kwaad dan goed gedaan?', van 'De volkskrant op Zondag' naar aanleiding van het boek: 'De orkaan Ayaan Verslag van een politieke carrière.'

Mijn tegenzin tegen een zoveelste middag van eenzijdige geluiden werd duidelijker toen ik voor vertrek ruzie kreeg met mijn hoofddoek, die maar niet goed wilde zitten. Het ding boos in de gewenste vorm geduwd hebbende, ontdekte ik dat mijn kwaadheid alles te maken had met het gevoel dat ik naar een vijandige omgeving ging. In de afgelopen jaren wilde de harde kern Ayaan-fans haar heldinnenstatus zo hardnekkig verdedigen, dat iedere kritiek ongenuanceerd van tafel werd geveegd en dat moslimvrouwen daarbij niet serieus worden genomen.

Ceylan Pektas-Weber is gastarbeider bij wijblijvenhier.nl. Ze vertelt over haar onlangs verschenen boek.

Toen ik in 1989 de geloofsgetuigenis uitsprak en moslim werd, had ik nooit gedacht dat ik eens een boek zou schrijven over moslima's en emancipatie. Toch ligt sinds een week m'n boek Moslima's. Emancipatie achter de dijken in de winkels. En ik ben er berentrots op, niet in de laatste plaats vanwege de vrouwen die erin aan het woord komen!

Het idee voor dit boek is ontstaan in de periode na 2001, toen in Nederland een fel debat ontstond over islam, dat sindsdien niet meer is gestopt. In dat debat voeren tegenstellingen de boventoon en is er nauwelijks ruimte voor nuancering. De positie van moslimvrouwen staat er vaak in centraal. Meestal wordt van hen een eenzijdig beeld geschetst: weerloze vrouwen, die de hulp van andere Nederlanders hard nodig hebben om zich te bevrijden van het juk van man, vader, broer of gemeenschap. Moslima's in Nederland zijn de eersten om te erkennen dat er binnen de moslimgemeenschappen problemen bestaan waar meisjes en vrouwen, maar ook jongens, slachtoffer van zijn. Zij hebben zelf ook heldere ideeën over de aanpak van die problemen. Toch wordt hun mening nauwelijks serieus genomen.

Ga door met lezen van "Moslima's. Emancipatie achter de dijken"...