Ik overdrijf echt niet als ik zeg dat de Mexicaanse griep ons allen tot smetvrezende malloten transformeert. Sla de kranten maar open en jawel, je bent voorzien van je dagelijkse portie aan smetinfo. De laatste keer dat iemand mij geen hand wilde geven, was dit niet op basis van religieuze overtuigingen maar op griep gebaseerde overtuigingen. Na een dergelijke weigering voel je je pas echt dirty.

Langzamerhand ben ik het nieuws over grip op griep, de flessen antibacteriële zeep, alcoholdoekjes, mondkapjes, hygiënekits en vooral de smet feitjes meer dan zat. Ga door met lezen van "H1N1 terreur"...

“Zeg heb je de nieuwe folder van de HEMA al gezien?” vroeg ik mijn schoonzusje - ondanks het feit dat ze een paar jaartjes ouder is, blijf ik haar zo noemen - gisteravond. “Euh, nee, nog niet gezien, hoezo?” antwoordde zij mij droogjes. Zij ging er waarschijnlijk al van uit dat de HEMA weer iets roze in de aanbieding had wat ik moést hebbúh.

Super enthousiast pakte ik de folder erbij en stuiterde hoogst irritant voor haar neus terwijl ik het er helemaal uitschreeuwde: “KIJK DAN HOE VET!”



Schoonzusje vond het ook doper dan dope dat de HEMA (ECHT) hun nieuwe slogan naleeft “alles voor iedereen” alleen had ze wel een kanttekening: “Jeetje, wat zijn ze vroeg zeg!” Tja, het blijven stipt-op-tijd autochtonen verder. Gelukkig maar!

Salaam en dikke groeten,

Eighty!

Sinds een paar maanden staan er steigers voor mijn raam. Stiekem hoop je dan toch op dat ene bezoekje. Ik bedoel, die steigers staan er niet alleen om mijn zicht te verpesten. Je geeft het niet toe, je doet alsof je hem vergeten bent, je praat jezelf aan dat zijn afwezigheid je helemaal niets doet. Jep, je bent beslist afgeknapt, hij maakt geen indruk meer op je. Het laat je koud, het kan vriezen, het kan dooien, no way dat het ook maar even fascinerend is. Ja toch? Of niet dan? Precies! Maar toch… Je wacht, je hoopt, je loert, je bent geboeid.

Is het een zeehond in een zwarte burkini of komt het door de olie bevuiling in de zee? Na het nieuws van een heus roze dolfijntje met een albino aandoening gespot te hebben, is het nu de beurt aan een tegenovergestelde aandoening, melanisme. Er is een zwarte zeehond gevonden! Kennelijk niet uniek, gezien er bij Pieterburen al drie van die beestjes rond dwarrelen. Heb jij een originele naam voor 't beestje? Pieterburen zoekt nog een naam. 

Salaam en dikke groeten,

Zonder enige directe aanleiding merk ik dat ik me de laatste tijd steeds onveiliger voel op straat. Ik snap er niets van en herken mezelf totaal niet terug. Ik voerde juist altijd eindeloze discussies met mijn overbezorgde ouders over het laat thuis komen. Nu houd ik nota bene zelf de klok nauw in de gaten. Daar waar ik vrolijk de laatste film pakte en zorgeloos naar huis wandelde, houd ik nu rekening met hoe laat de film afgelopen is, welke tram ik het best kan pakken, aan welke kant van de weg ik dan het best kan lopen en kijk ik wel minstens drie keer over mijn schouder op weg naar huis.

Barbie is vijftig geworden.

Hoewel ik tig ongelezen berichten in mijn mailbox heb, mijn telefoon alarm slaat aan voicemail meldingen en ik hier ook alweer twee weken geen berichtje heb gedropt, communiceer ik via andere wegen met de wereld. Tegenwoordig Tweet* ik 'm.  Op  werk, op mijn telefoon, onderweg in de trein, zelfs even in de buurtsuper... Tweet, Tweet, Tweet, RT*!

Een tijd terug schreef ik nog over mijn antipathie tegen de toename aan verschillende social networks. Nu heb ik ‘t zelf te pakken.

Typisch weer, er is me van alles beloofd wanneer ik de dertig zou naderen. Blijkt dat zelfs mijn biologische klok, die op tilt zou slaan met loeiende sirenes, mijn verjaardag vergeten is. Kan het zijn dat iemand de afspraak verzet heeft, want er heeft zich nog geen dikke inzinking aangemeld. Ik heb geen last van dilemma’s, nieuwe twijfels of onzekerheden. Geen vooruitzichtloze momenten, geen sleur, geen verkleurde dromen, geen verroeste relatie, geen verdampte verlangens, voel me al helemaal niet verslagen, in de knel of versuft. Godzijdank!

Ik ben eerder in mijn piek en verheug me op wat nog komen zal, insha Allah. Bovendien ben ik volgens mij sowieso te eigenwijs en zorgeloos lui om in een dergelijke depressie te raken. Maar om het zekere voor het onzekere te nemen, vond ik het een goed moment om een boodschap voor mijn ‘toekomstige ik’ achter te laten voor het geval ik wel in een dip kom te zitten. Ga door met lezen van "Geen benul van de drie nul"...

Hiep hiep partijtje, ‘t was alweer een tijdje! Maar ik ben er weer! Hang die slingers uit, want gisteen was het alweer drie jaar geleden dat ik voor ’t eerst voor WBH mocht posten. Ik weet niet meer waarom de eindredactie deze geweldige datum had uitgekozen, of misschien kwam ik er zelf wel mee. Maar het is toch wel een merkwaardig dagje, Valentijn. Ga door met lezen van "Falenpijn"...

Je hebt goede plannen, meerjarenplannen, slechte plannen, ondoordachte plannen, rampenplannen, sluwe plannen, meesterplannen, simpele plannen, onuitgevoerde plannen, toekomstplannen, realistische plannen, weekendplannen, bestemmingsplannen, serieuze plannen, conceptuele plannen, uitgebreide plannen, definitieve plannen, politieke plannen, mooie plannen, wereldplannen, organisatieplannen, kookplannen, abstracte plannen, concrete plannen, formele plannen, spontane plannen, huidige plannen, oude plannen, oneerlijke plannen, leuke plannen, spannende plannen, ruimtelijke plannen, interventieplannen, acute plannen, hulpnood plannen, en zo kan ik nog wel een poosje doorgaan.   

We ontkomen er niet aan. Iedereen is iets van plan, zelfs wanneer je denkt niets van plan te zijn, dan is improvisatie HET plan!

Als musicalfreak moet ik vol schaamte bekennen dat ik afgelopen maandag een smsje heb gestuurd om mijn favoriete Joseph te steunen. Roy was voor mij, gedurende het hele programma “Op zoek naar Joseph?” dé Philip Freriks onder alle kandidaten, een ware verhalenverteller die je weet te boeien vanaf de eerste tot laatste noot. Zelfs wanneer ik hem op mute zet, barst zijn optreden van het scherm af, vol overtuigingskracht bracht hij zijn boodschap over. Helaas viel hij in de finale als eerste af. “Als het maar niet die onsympathieke kwal wordt.” zei ik hardop in de huiskamer, “dan wordt dat mooi een musikwal die ik over zal slaan”. En jawel, Freek heeft gewonnen! Freak!

Opgroeiend van tiener naar volwassene hield mijn moeder haar hart vast uit vrees dat ik nooit gelukkig zou worden in de liefde. Waarom? Omdat zij ooit van het gezegde had gehoord “Gelukkig in het spel, niet in de liefde”. Laat haar dochter nou net de grootste mazzelkont hebben op gebied van spelletjes. Bij elke wedstrijd waaraan ik mee kon dingen won ik wel iets, al was het een lullig Nike t-shirt met de tekst ‘I slept in this shirt’. Er zat altijd wel wat voor me in!

Ik heb zin in een reisje. Of een feestje. Of een avondje theater. Ja, theater! Een leuke cabaretier, heel veel centjes uitgeven aan meligheid! Ik heb zin om daarvoor ouderwets gigantisch veel geld uit te geven aan een belachelijk dure outfit, nieuwe sieraden, mezelf op te tutten met prijzige make-up, mij hullen in een walm van chique parfum, vette sneakers aan te schaffen, bijpassende hoofddoekjes te zoeken, allemaal zonder te letten op prijskaartjes, gewoon lekker argeloos en onverantwoordelijk met mijn geld om gaan.

Ga door met lezen van "Pingping"...