Agenda
05.05 - FAN: Festival Een Andere Noot 2013

Rotterdam – Met Nasheedoptredens van Ismael Bellouch (Spanje), Hicham Karim (Marokko) en Aziz Gharrass (Italië). Daarnaast cabaret, theater en inspirerende gastsprekers
Op Facebook was er onlangs een oproep om op 6 november 2011 geen schaap, maar een moslim te slachten. Ik zou me kunnen voorstellen dat een vegetariër, veganist en misschien zelfs een pescotariër deze oproep met enige humor zou kunnen ontvangen, maar dat was bij mij allesbehalve het geval
De toon van het artikel is kinderlijk, de opbouw ongenuanceerd en de strekking onbedoeld beledigend. Bovendien schiet het artikel zijn doel voorbij en lijkt de schrijver qua effect en bereik slechts islamofoob Nederland naar de mond te praten.
“Na miljoenen euro’s uitgegeven te hebben aan wetenschappelijk onderzoek, slachtofferhulp, integratiedeskundigen, psychologen, jongerenwerkers, karatelessen en buurtvaders had niemand durven denken dat de verklaring voor het bijzondere gedrag van Polder-Marokkanen in de gemeenschap zelf gevonden had kunnen worden”
Net als de agapad houden wij er zeker van om zo nu en dan te brullen, onszelf rap te vemenigvuldigen, naar betere leefomstandigheden te zoeken, ons groen te klagen én binnensteden op koopavonden onbegaanbaar te maken.
“Jonge meisjes zitten om 19:45 massaal aan de buis gekluisterd om een glimp op te vangen van de soapster ‘Driss’. Patat met mayo is een vanzelfsprekendheid geworden en wordt bij vrijwel iedere maaltijd geserveerd. Op straat lijken de lemsemen-verkopers, escargots-karren en notenverkopers plaats te moeten maken voor snackbars, pizzeria’s, grillrooms, popcorn- en suikerspinexploitanten”
“Al-Hakim had ook niets tegen het christendom, maar christenen werden wel verplicht gesteld om een ketting met stalen kruis te dragen. Al-Hakim had tenslotte ook niets tegen het jodendom, maar ze moesten op sommige plekken wél een kattenbelletje dragen. Kortom, Al-Hakim had eigenlijk helemaal niets tegen andersdenkenden, maar zag ze liever emigreren, verdwijnen of doodgaan.”
“Ik was altijd wel met muziek bezig, in de studio’s hangen, muzikanten ontmoeten en met passie over muziek praten. Op een gegeven moment stap je heel even uit jezelf en kijk je om je heen en dan zie dat je eigenlijk muzikant bent. Ik geloof in het verhaal dat iedereen iets is waar hij of zij nog achter moeten komen.”
Terwijl er zich onder mijn neus een donssnorretje ontwikkelde en de testosteron zich ook op andere plekken manifesteerde, begon ik me af te vragen hoe de liefde tussen man en vrouw zich diende te reveleren. Hoe zou ik het later doen? Een innige omhelzing in het openbaar geoorloofd? Of slechts de heimlich bij noodgevallen?
Als het aan mij lag, had ik die avond wat oorlellen verlengd én premature melktandjes verwijderd met mijn multifunctionele kettingslot. Maar gelukkig kunnen vrouwen op dat soort momenten wél rationeel nadenken.
“De noodgedwongen verhuizing van mijn privé-grot naar Abbottabad heeft bij Amal de nodige verhuisstress veroorzaakt. En die schimmelinfectie aan mijn grote teen is ook niet bepaald charmant te noemen. Rondom de Afghaanse grotten kon ze tenminste buiten spelen met de oudste dochters van mijn eerste twee echtgenotes. Nu wacht haar hetzelfde lot als ik, gevangen tussen de vier muren van mijn bescheiden villa, wachten tot de dood ons van deze verderfelijke wereld zal bevrijden”
follow