Grens (on)zichtbaar?

Privacy. Wat houdt dat in? Hoe weet ik hoe ver ik bij jou kan gaan? Ben je dan beledigd als ik te ver ga? Of kan je er om lachen? Waar ligt de grens? Weten we het zelf wel? Of komen we er pas achter als iemand aan het rondhuppelen is op ons privéterrein? Wat is jouw privacy? Aangezien we dat niet kunnen ruiken, is het misschien handig om Post-it stickers op ons voorhoofd te plakken waarmee we onze grenzen aangeven. Voor ons eigen bestwil. Om beledigingen te vermijden. Voorbeeld: “Als je vraagt naar mijn gewicht dan zwaait er wat.”

Ik weet heel goed wat ik versta onder mijn privacy, maar is dat ook zichtbaar voor een ander? Het Post-it idee is leuk en kleurrijk, maar is er een andere manier om onze grenzen te bewaken? Zonder dat we elkaar in de haren vliegen?

Deze vraag kan ik natuurlijk niet beantwoorden voor een ander. Alleen voor mezelf. Privé is vaak een beschermd gebied wat door niemand betreden mag worden. Vaak weet je dat je in andermans zaken neust als je het daadwerkelijk doet. Maar even serieus, het is toch niet realistisch om van elkaar te verwachten dat we weten waar onze privacy-lijn getrokken is? Voor de een ligt de grens al bij een voornaam en voor de ander ligt het pas bij de kleur van zijn onderbroek. Sommige mensen doen geheimzinnig over hun leeftijd en anderen (lees: Pinar) reageren sarcastisch als vreemdelingen geïnteresseerd zijn naar hun kapsel. “Pinar, wat heb je onder je hoofddoek?” “Ehm, ik heb donkerbruine veren, à la struisvogel." Met andere woorden: "Dat is privé."
 
Wat ik meemaak zit opgeslagen tussen mijn oren, waar niemand bij kan. Neem ik de beslissing om dat te uiten naar de buitenwereld? Dan doe ik dat op m'n eigen manier. Ik koppel het aan een naam, plaats, foto, liedje, etc. Aan iets tastbaars waar ik mijn waardevolle herinneringen aan vastketen. Een ezelsbruggetje om mijn ervaringen sneller terug te vinden. Het is best een chaos in mijn hoofd. Logisch! Ik heb 22 jaar aan herinneringen wat ik moet bewaren en waarbij ik ook nog eens ruimte moet vrij houden voor al het andere wat komen zal. Dat is voor mij de reden om mijn ervaringen te labelen. In mapjes stoppen, sorteren en eventueel verwijderen.
 
Mijn ervaring is dus mijn privacy. Niet die van mijn vader, moeder, Jantje, Pietje, of wie dan ook. Tot nu toe heb ik genoeg voorlichting en/of begeleiding gehad over het feit hoe ik mijn ervaringen met anderen moet delen. Mensen zijn best gul met dit soort donaties. Het leuke van een donatie is dat het van alle hoeken en gaten kan komen, vooral als we het niet verwachten. Iedereen die ooit gedoneerd heeft in vorm van een (soms opdringerige) mening, advies of visie wil ik daarom hartelijk bedanken. Dankzij jullie heb ik mijn eigen visie en mening weten te vormen. Dankzij jullie heb ik een originele en unieke manier gevonden om mijzelf te uiten. Dankzij jullie heb ik mijn eigen weg gevonden.
 
En ik blijf op deze weg, want ik vind het fijn. Ik blijf mezelf. Ik blijf hier. Net zo lang tot mijn lot beslist dat ik verder moet gaan. Dan zal ik mijn vleugels uitslaan om naar een ver oord te vliegen waar ik even op adem kan komen. Maar zover is het nog lang niet...