Het waren de bewogen jaren 80. Rechts en links stonden lijnrecht tegenover elkaar. Broers werden vijanden. Families werden opgebroken door een strijd der ideologieën. De Koude Oorlog had ook zijn impact op de Turkse maatschappij. Tot dat de coupe ervoor zorgde dat er een eind kwam aan deze broederstrijd.
Toen Aziz kwam te overlijden ging het leven door in Nederland. Er was geen collectieve verontwaardiging. De opiniepagina’s onthielden zich van commentaar. Pauw en Witteman en soortgelijke borrelpraatprogramma’s gaven niet thuis.
Mijn pakjesavond, waarin de Sint verre van centraal stond, bestond uit een samenkomen met mijn broers. Een aangenaam en knus treffen. We hielden zenuwslopende damtoernooien, onder het genot van droge Marie biscuits en nep chocolade.
Abe de bakker werd voor het gemak abi genoemd. ‘Hippe’ aspecten aan de taal werden door de nieuwkomer niet toegevoegd. Enkel de functionaliteit telde. En die functionaliteit dat was het je verstaanbaar kunnen maken in de maatschappij.
Het is een verhaal over jongens die opgeven, maar vooral ook over mensen die veel te snel opgegeven worden.
Bidden op een goede afloop. Een eind met een onafhankelijke democratie ontdaan van neo-imperialistische invloeden, separatisten en sektarische groeperingen. Een Syrië zonder Assad waar de vrijheden van eenieder bevolkingsgroep Aleviet, Soenniet, Christen, Turkmeen en Koerd gewaarborgd wordt.
In onze imitatiedrang streefden we ernaar om net als onze vader te zijn. Trots, sterk, wijs, bedachtzaam en daadkrachtig. Een haperende stem vertelde mij dat hij er niet meer was.
In het Syrië van Assad is realiteit verworden tot een verzinsel. In het onder nietszeggende cijfers bedolven werkelijkheid kan ik me alleen maar voorstellen hoe het leven voor slachtoffers moet zijn.
Nu 21 jaar na de dood van haar man leeft ze nog steeds voor haar kinderen. Weliswaar ziek en afgetakeld, maar nog steeds volhardend in haar zorgtaak. Meer dan onze vaders waren het onze moeders die ons geleid hebben.
In de laatste 40 jaar is het aantal religieuze lobbygroepen in de V.S. vervijfvoudigd. Deze lobbygroepen kennen nog steeds een grote invloed op het internationale beleid van de Amerikanen. Één van die belangrijke aandachtspunten voor hen is de kwestie tussen (…)
Moslims in Birma mogen voortaan maar twee kinderen krijgen, om de toename van met name de islamitische Rohingya bevolking te beperken. Saillant detail: slechts 4% van Birma is islamitisch, tegenover 89% boeddhistisch.
De verwachte reactie van Wilders na de moordaanslag in Londen, en de verrassende rechterhoek van Dibi
Volgens omstanders hakte een dader met een machete en mes op een oud-militair in en zou hij hem onthoofd hebben.
Arnoud van Doorn werkte in het verleden mee aan tamelijk mislukte en esthetisch tenenkrommende Fitna.
Hoe ver gaan fans van Justin Bieber om hun idool in actie te kunnen zien? Behoorlijk ver blijkbaar.
De tijd dat Israël ondubbelzinnig kon rekenen op de steun van Nederland wankelt. Steeds meer geluiden, zowel in het opinie- als politieke landschap, roepen op tot het veroordelen van de Israëlisch politiek.
Dat ze in Israel niet zo dol zijn op donkere mensen was al langer bekend, maar dat de Franse overheid meewerkt aan het racistische gedachtegoed is toch wel verrassend.
De maatschappijkritische Ozan Ömer Kadan windt er geen doekjes om. Bewapend met de Saz (Turkse gitaar) zingt hij over het leven in Nederland.
Sinds de afzetting van Ali Abdullah Saleh, die na 33 jaar werd afgezet, proberen enorm veel Jemenieten het straatarme landje te ontvluchten voor een van de rijkste landen ter wereld.
In het Amerikaanse tv programma ‘What Would You Do’ wordt de goedheid van de mens op de proef gesteld: Wat doen voorbijgangers als een jonge moslim een lekke band heeft en je hulp nodig heeft?
Op woensdag 29 mei vindt de spectaculaire opening van het eerste project ‘Nour for Syria’ plaats. Door middel van een benefietgala wil Nour for Charity! geld inzamelen voor Syrische vluchtelingen en de aandacht vestigen op de erbarmelijke omstandigheden waarin zij zich momenteel bevinden.
follow