Marokko naar Afrika Cup, en hoe!

“De straten in Marokko waren rond 20:00 verlaten, cafés vol, werknemers legden hun werk neer en baby’s stopten met huilen. Nadat het volkslied luidkeels werd meegezongen klonk het eerste fluitsignaal.”

Zaterdagavond stond het bruisende Marokko voor een paar uur stil. Het nationale voetbalteam stond voor de aftrap van wat de wedstrijd van het jaar moest worden. De Leeuwen van de Atlas, zoals men hen liefkozend noemt, moesten een 0-2 achterstand wegwerken tegen het fysiek sterke Mozambique. Tot overmaat van ramp werd de Belgische coach Eric Gerets ontslagen door de Marokkaanse voetbalbond wegens teleurstellende resultaten.

De 30 miljoen coaches die Marokko rijk is, hebben na maanden aandringen hun zin gekregen. Zij vonden – overigens geheel terecht – dat Gerets teveel zou ontvangen maar te weinig levert. In een voetbalgek land is de publieke opinie zeer belangrijk. Het wel en wee van Gerets werd zelfs een politiek punt. Het toonde het wanbeleid dat door heel Marokko te zien is: veel belastinggeld verdwijnt in de put zonder resultaat terwijl miljoenen Marokkanen honger hebben.

Door het agendapunt werd de voetbalbond onder druk gezet waarna het niet anders kon dan buigen en Gerets ontslaan. Het afkopen van zijn contract zou ook een paar miljoen euro gekost hebben. Gerets blij. Marokko blij. De aanstelling van een nieuwe bondscoach werd een slagveld en de verkiezingen tot een nieuwe premier was er niets bij. Enfin, uiteindelijk werd voor Rachid Taoussi gekozen. Voor ons een totale onbekende maar om u een indruk te geven klikt u vooral hier.

De temperamentvolle Taoussi die de Marokkaanse belastingbetaler aanzienlijk minder gaat kosten, stond voor de helse opdracht om de ploeg, die inmiddels was omgedoopt tot de Atlas Katjes, weer op het winnende spoor te krijgen. Tijdens de voorbereiding zou hij donderspeeches hebben gegeven over eer en trots, terwijl de tranen hem in de ogen stonden. Alles om zaterdagavond een goed resultaat te boeken.

De straten in Marokko waren rond 20:00 verlaten, cafés vol, werknemers legden hun werk neer en baby’s stopten met huilen. Nadat het volkslied luidkeels werd meegezongen klonk het eerste fluitsignaal. Je zag dat de Leeuwen van de Atlas na zoveel slechte resultaten iets moois wilden neerzetten, maar ze hebben de toeschouwers flink de stuipen op het lijf gejaagd. Overigens is de ploeg een mengelmoes van Marokkanen die in verschillende landen zijn geboren. Nordin Amrabat, Karim El Ahmadi en Oussama Assaidi zijn alledrie jongens die we in Nederland goed kennen.

Maar iedereen stond vanavond voor een ding: winnen! Kans na kans werd om zeep geholpen. Hierdoor steeg de bloeddruk, werden tv’s uit het raam gesmeten en schreeuwde men de stembanden naar de Filistijnen. Ik heb gaandeweg een waslijst aan nieuwe scheldwoorden mogen horen.

Door met name de ‘Nederlandse jongens’ werd in de tweede helft orde op zaken gesteld en het stadion barstte uit zijn voegen na de 4-0 overwinning. Het getergde Marokko stootte door naar de Afrika Cup 2013, maar belangrijker nog: het volk was trots. Men had weer reden om te lachen en een geboortegolf over negen maanden is onvermijdelijk.

Nou heb ik als liefhebber duizenden wedstrijden gezien, maar deze was bijzonder omdat een simpele bijzaak als voetbal het nodige kan losmaken in een land dat volop in ontwikkeling is op zowel politiek als sociaal gebied. Voor mij bijzaak. Voor de Marokkanen daar een manier om nader tot elkaar te komen.

En dit (klik!) is het resultaat.

Volg Wij Blijven Hier! ook op Twitter

Ook interessant:

1. Ballen voor kids in Marokko
2. Vrouw in Marokko
3. De Hajj per fiets vanuit Zuid-Afrika

Gepubliceerd op 14 oktober 2012