De derde berg linksaf

Liefde is dat warme gevoel voor iets, iemand of een plaats. In alles schuilt een bepaalde liefde of schoonheid, behalve in de UGG’s dragende mannen natuurlijk. Vandaag is mijn liefde voor een plaats hier ergens op de wereld aan de beurt. Een plek die niet zou misstaan in een sciencefiction film.

Een plaats waar geen plek is voor overbodige luxe, én mooie kleding is na een paar uur niet zo mooi meer. Geen elektriciteit, stromend water, tv, radio en van internet hebben ze daar nooit gehoord. De rijksten hebben een paard en wat olijfboompjes, daar waar men olijfolie produceert wanneer de tijd rijp is. Water komt uit een bron waar je je suf voor moet lopen met aan je hand een eigenwijze ezel die de bui van een rug vol waterflessen al ziet hangen. Om je te pesten stoot hij zichzelf vijf keer aan een uitpuilend stuk steen. Die zijn er namelijk in overvloed.

Bij de waterbron moet je oppassen dat je niet op een dorstige kikker of slang stapt. De immer vrolijke kinderen zijn ondanks de weinig materiële luxe gelukkig en tevreden. Het is heerlijk om een balletje met ze te trappen. Het balletje is van vijftig welbekende zwarte plastic zakjes gemaakt met een stuk touw eromheen maar wat geeft het. Onvermoeibaar zijn ze, zelfs wanneer de geïmproviseerde bal twintig keer een berg afrolt door mijn gebrek aan talent voor voetbal met slippers. Daar gelden regels van ‘halen of betalen’ niet!

Alles voor een beetje plezier met de Hollander. Na het water halen, wat ik overigens geheel op vrijwillige basis doe is het tijd voor de lunch en een dutje. De lunch bestaat vaak uit verse vis dat een paar uur geleden nog gevangen is in de nabij gelegen zee. Daarna volgt een siësta die ik het liefst oversla. In plaats daarvan maken een neef en ik katapulten waar we oude blikken mee omver schieten. Ware moordwapens zijn het die na gebruik weer vernietigd moeten worden.

Vogels schieten hoort ook bij de opties, maar voor mijn plezier hoeven geen levende wezens te sterven. Wanneer de avond aanbreekt pak ik een tuinstoel en ga ik zitten. Ik zie de zon onder gaan en kijk neer op de wereld die zich een paar kilometer onder mij in alle haast afspeelt. Een beeld waar je in Utrecht alleen van kan dromen. Puur genot! Wanneer het donker is en ik genoeg heb van mijn katapult en eigenwijze ezel zoek ik mijn legerbedje op dat ik uit Nederland heb meegenomen.

Op de grond slapen is uit den boze, want de angst (vaak ongegrond, nog vaker niet) voor schorpioenen, vogelspinnen en ratelslangen blijft er altijd. Eindelijk. Een paar keer slapen zonder het gestress over wat de volgende dag weer brengt. Tot de hanen kraaiend, de ochtendstond inluiden. Het primitieve valt soms zwaar en het gemis naar alle luxe begint na een paar dagen wel te komen. Maar achteraf zijn dit altijd de vier of vijf meest rustvolle en gelukkigste vakantiedagen.

Nog even. Dan ben ik weer bij mijn grote liefde, daar waar mijn allerachterste achtergrond ligt. Die ene berg, de derde linksaf.

Volg Wij Blijven Hier! ook op Twitter

Ook interessant:

1. De Derde Nationale Bekeerlingendag
2. Nuance is een berg

Gepubliceerd op 13 september 2012